Zij speelt piano voor een vreemde

Nadin gaat regelmatig op bezoek bij een mevrouw op leeftijd om thee te drinken uit porseleinen kopjes en Debussy te spelen op de piano.

Gepubliceerd: 08 december 2017 in Samenleving Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Margriet Alblas

Waarom speel je piano voor deze mevrouw?

“Ik speel al piano sinds groep vijf. Toen ik na de vijfde klas op de middelbare school geen lessen meer nam, had ik ook minder reden om te oefenen. Maar ik had wel een D-examen, dat betekent dat je best een hoog niveau hebt in de klassieke wereld. Ik ging Orthopedagogiek studeren, maar wilde graag iets kunnen doen met mijn pianospel. Het is niks voor mij op in een stationshal een beetje te gaan pingelen. Ik merkte wel dat mensen heel bij en rustig werden als ik een stuk speelde. Toen bedacht ik dat het mooi zou zijn als ik zou kunnen spelen voor mensen die alleen zijn.”

Hoe ontmoette je deze mevrouw?

“Inderdaad, hoe vind je een eenzame oudere? Op straat iemand aanspreken, doe je niet zo gauw. In Zwolle heb je de organisatie ‘Zwolle doet’. Daar heb ik gevraagd of ze mensen kenden die blij zouden worden van mijn pianospel. Zij koppelden me aan deze vrouw. Ik zou ook wel voor een groep mensen piano willen spelen, dus stel deze organisatie vindt meer geïnteresseerden, dan zou ik dat doen. Zorg ik ook dat er thee en koffie en iets lekkers klaarstaat! Hoewel de mevrouw waar ik nu voor speel dat minder leuk zou vinden, geloof ik. Het is echt een speciaal moment voor haar."

Hoe ziet zo'n moment er uit?

“Deze mevrouw geeft me stukken als 'huiswerk'. Ze heeft zelf goed piano gespeeld, dus ze heeft een duidelijke voorkeur. Dat is op zich wel fijn, want ik speel echt klassiek. Als ik dan ’s middags kom, staat er thee klaar in porseleinen kopjes en gaat ze er echt voor zitten. Ze deelt altijd even haar zorgen, en daarna ga ik spelen.” 

“Ik eindig altijd met Arabesque en Claire de Lune van Debussy. Ik kan niet met Einaudi aankomen, hoor. Deze mevrouw is heel lief, maar ook echt een pittige Rotterdamse. Vaak speel ik eerst de oude stukken die ze mij heeft opgegeven. Daar heb ik dan keihard op gestudeerd. Voordat een stuk echt in je vingers zit, moet je het minstens honderd keer spelen. Ik heb thuis de afspraak met de buren: ik speel niet voor half elf ’s morgens en niet meer na acht uur 's avonds.”

Maar waarom zou je dat allemaal vrijwillig doen voor één oudere?

“Ze vind het echt heel fijn als ik kom. Ze krijgt niet veel bezoek, dus ik maak echt verschil. Voor mij is het ook een verkapte pianoles, want ik moet wel goed studeren natuurlijk. Maar wat er achter zit vanuit mij, is denk ik dankbaarheid. Ik ben heel erg gezegend. Ik heb een goede baan, een lieve man, familie en vrienden. Als je zo bevoorrecht in het leven staat, waarom zou je dat dan alleen voor jezelf houden? Gelukkig zijn heeft niet te maken met geld, maar als je weet hoeveel pijn er in de wereld is, mag je ook iets voor anderen betekenen. Ik wil het voorbeeld van Jezus volgen."

"Van delen word je zelf ook rijk."

Wat heeft Jezus te maken met piano spelen voor een ander?

“Uiteindelijk gaat geloven er niet om of je je aan de omgangsregels houdt. Het gaat erom wat je aan anderen geeft. Ik ben niet zo praktisch ingesteld, maar ik kan wel goed luisteren. En ik kan pianospelen. Dit is een heel makkelijke manier voor mij om in liefde te delen. En het is geen 'moeten', hè. Ik word er zelf heel blij van. Ik was een tijdje wat oververmoeid en toen zei mijn moeder: geen extra vrijwilligerswerk gaan doen, hoor. Maar dit doet me meer goed dan een avondje uitgaan. Van delen word je uiteindelijk zelf ook rijk. Een keer had mevrouw tranen in haar ogen, zo mooi vond ze het. Ik hielp haar terug naar haar verleden. En toen ik eens iets te laat was, zei ze oprecht geschrokken: ik dacht dat je niet meer kwam! Dat is toch prachtig?”