‘Ze voelde zich gehoord, gezien en geholpen’

Corona of niet, het buurtwerk van het Leger des Heils gaat door, uiteraard op (aan)gepaste wijze. In Amsterdam-Zuidoost probeert Hille Simons als Bij Bosshardt-coördinator contact te houden met buurtgenoten die eerder dagelijks kwamen aanwaaien. “Alles draait bij ons om ontmoeting, en precies dat missen mensen het meest.”

Gepubliceerd: 01 mei 2020 in Samenleving Tekst: Wilfred Hermans Beeld: Goed Folk

‘Zo leven wij al jaren’, zeggen veel buurtgenoten die Hille spreekt over de coronacrisis; dat gevoel van tekort, elk dubbeltje moeten omkeren. De problemen in Amsterdam-Zuidoost gaan gewoon door, al blijft de nood meer verborgen doordat mensen vooral thuiszitten. Hille: “Mensen missen het om gezien en aangeraakt te worden. Dat hoor ik tijdens de belrondes die ik doe. Bij uitzondering spreken we een-op-een met mensen af, op veilige afstand. Verder spreken we mensen buiten, op ons bankje, en bezoekers halen eten af bij de deur. Andere instanties koken ook voor mensen, maar onze huiskamer vertegenwoordigde nou net dat beetje extra aandacht; alles draait bij ons om ontmoeting. Precies dat missen mensen het meest.” 

Meehuilen
“Een dame uit de buurt heeft haar moeder verloren. Normaliter omhelzen we zo iemand, bij wijze van troost; dat kan nu niet. Ze kon zelfs niet bij de begrafenis zijn, omdat haar moeder in Curaçao werd begraven. Dat geef ik dan door tijdens de belronde, zodat anderen haar even opbellen en wat broodnodige aandacht geven. Ondertussen huil ik mee, want het is toch verschrikkelijk om je eigen moeder niet te kunnen begraven?” 

Hille bidt voor het gebouw met Mieke Hille bidt voor het gebouw met Mieke
Hille en Mieke, een trouwe bezoekster Hille en Mieke, een trouwe bezoekster

Schuldhulpverlening
“Wij van Bij Bosshardt zijn gelovige mensen. Dat betekent dat we voor mensen bidden, maar hen óók willen helpen – typisch voor het Leger des Heils. Zo klopte er een mevrouw bij ons aan die in de schuldhulpverlening zat. Zij is iemand die aan de telefoon niet rustig kan blijven, bijvoorbeeld als ze met een bank of energiemaatschappij belt. Als zij belt, wordt ze niet goed geholpen, dus belden wij voor haar. Hard nodig, want haar bankpas was geblokkeerd, waardoor ze niet meer met het Openbaar Vervoer kon reizen. Ze was boos, zoals meerdere mensen zijn als ze bij ons komen. Daarom beginnen wij altijd met luisteren, de tijd nemen. Na een halfuur hoor je dan dat ze geen eten heeft, geen boodschappen kan doen, enzovoorts.” 

Deze mevrouw kwam binnen met één tasje en vertrok even later met tassen vol boodschappen, vertelt Hille dankbaar. “Wij krijgen namelijk voedselpakketten en stellen zelf maaltijden samen. Daarnaast kon ze bij ons haar verhaal kwijt en hebben we diverse instanties voor haar gebeld. Ze voelde zich gehoord, gezien en geholpen.” 

Troosten troost 
Hoe Hille deze periode zelf beleeft? “Ik vind het heel fijn om met mijn eigen geloof andere mensen te troosten. Dat troost mij ook. We zijn aan het voorsorteren op ‘het nieuwe normaal’, denken na over manieren om na de coronacrisis mensen uiting te laten geven aan wat ze hebben meegemaakt. Bijvoorbeeld door extra ruimte te maken voor thema-avonden vol muziek – muziek is voor onze bezoekers belangrijk – waarop mensen hun eerlijke verhaal kunnen vertellen. Zulke ontmoetingen gaan mensen helpen in hun verwerkingsproces, dat weet ik zeker.”

Hille brengt eten langs bij oudere mensen in de wijk Hille brengt eten langs bij oudere mensen in de wijk