WK DAKLOZEN | "Ik vond het heerlijk om dakloos te zijn"

Lammieke deed een koprol op het speelveld, de eerste keer dat ze eindelijk scoorde op de Homeless World Cup. Ze is moeder van vier kinderen - waarvan één is overleden - en heeft haar man en drie kleintjes achtergelaten in Nederland. In de tien dagen die de Homeless World Cup in Wales duurt, gaat Lammieke (45) door een rollercoaster van emoties.

Gepubliceerd: 08 september 2019 in Leven Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Willemijn de Jong

Lammieke geniet enorm van het WK straatvoetbal dat elk jaar voor dak- en thuisloze mensen wordt georganiseerd, maar vindt ‘t ook lastig om er te zijn. De regels bijvoorbeeld, die er gelden. Als je haar verhaal hoort, kun je je wel iets voorstellen bij haar moeite met het hele gebeuren. En dan is er ook nog eens continu een filmploeg van BNNVARA bij, die de vierdelige serie ‘Bureau Sport: WK Daklozen 2019’ maakt. Hoe overleeft Lammieke de HWC en waarom is ze eigenlijk mee? 

“Ik kom uit een gezin van twaalf kinderen. Mijn moeder had verschillende mannen, dus er zijn een paar halfbroertjes en -zusjes bij. Het was niet erg gezellig bij ons thuis. Mijn ouders hadden een café en het daar druk mee. Mijn moeder en ik – dat werkte niet. Ze vond mij onhandelbaar. Ook moest ik hard voor haar werken als kind. Spelen was er niet bij. Ik vraag me nog weleens af of ze wel echt van mij hield. Ik ben uit huis gegaan toen ik acht was. Mijn broer is ook uit huis geplaatst Ik heb hem pas weer teruggevonden toen ik meedeed aan het tv-programma Vermist. Nadat ik zelf een tijdje bij mijn tante en bij andere mensen heb gewoond, belandde ik op straat."

Regeltjes

"Ik vond het heerlijk om dakloos te zijn. Het is vrijheid, nergens rekening mee houden, geen moeilijke ziekenfondsdingen. Ik vind het, nu ik een gezin heb, nog altijd lastig dat je je aan allerlei regeltjes moet houden. In mijn dakloze tijd sliep ik gewoon buiten. In Zwolle in de struiken of in het park. Als het hard regende ging ik naar de opvang. Het was geen nare tijd. Ik had ook best wat vrienden op straat. Ik liep vaak samen met Riki, een andere dakloze. Hij is een neef van Carolien Tensen, weet je dat?"

"Ik gebruikte wel veel drugs en drank in die tijd. Hoe ik daaraan kwam? Als het om drank gaat – ik ging nuchter de winkel in en kwam er dronken uit. Daar was ik heel behendig in, haha. En als je dakloos bent is het niet moeilijk om aan drugs te komen hoor. Het lastige was natuurlijk het geld daarvoor. Ik vroeg mensen op straat om geld. Hoe ik verder aan geld kwam, daar praat ik liever niet over."

God luistert

"Het veranderde toen een vriendin van me telkens begon over hulp zoeken. Ze praatte ook veel over God, maar ik wilde daar niks van weten. Ik zei: als die God bestaat, helpt hij mij hier wel doorheen. Uiteindelijk ben ik toch opgenomen, met haar hulp. Ik ben afgekickt van alles waar ik verslaafd aan was. Bij het Leger des Heils ervaarde ik eindelijk warmte en liefde. Er waren heel aardige en liefdevolle hulpverleners. En ze waren er altijd. En toen kon ik er eigenlijk niet omheen, dat God me er toch echt doorheen had geholpen. De genegenheid die ik kreeg van allerlei mensen, dat was echt van Hem. Sindsdien ben ik ook gelovig. Daar heb ik me aan vastgeklampt. Echt, als ik mijn geloof niet had, dan was ik hier niet meer geweest. Elke keer als ik het moeilijk heb, ga ik bidden of laat ik voor me bidden. Ik kan het niet goed uitleggen, maar het maakt alle verschil dat God altijd naar mij luistert. Ik ben ook weleens naar een praiseavond geweest van het Leger. Ik kan heel goed met de majoor. Mijn kinderen lopen zelfs collecte voor het Leger. Maar uiteindelijk maakt het niet uit van welke kerk je bent, denk ik. De muziek van het korps vind ik namelijk niet zo.”

Maatje

Inmiddels is Lammieke elf jaar getrouwd. Haar man heeft ze leren kennen doordat hij ook afkickte, en zij daarbij een maatje voor hem was. Toen ze in verwachting raakten van een kindje, waren ze dolblij. Hij overleed kort na de geboorte. “Dat was vreselijk. Toen ik opnieuw zwanger raakte, was ik telkens doodsbenauwd dat hetzelfde zou gebeuren. Ik ben zo verschrikkelijk dankbaar dat het bij de andere drie goed is gegaan. Zeker toen ik weer een jongetje kreeg. Ik kon het maar niet geloven.”

Jezelf zijn

"Voor alle heftige dingen die Lammieke heeft meegemaakt, krijgt ze al lang hulp. “Ik doe nu ook EMDR. Verder helpt het mij enorm om te voetballen. Ik wilde altijd al voetballen. Maar toen ik me aanmeldde voor de plaatselijke voetbalclub, werd ik weggestuurd omdat mijn conditie niet goed genoeg was. Bij een ander project mocht ik toen wel meedoen. Via dat project ben ik ook uitgenodigd voor de Homeless World Cup. Ik vind het heerlijk dat ik hier gewoon mee mag doen en mezelf zijn, en dat het niet alleen om scoren draait."

Even niet zorgen

"Nu ik hier in Cardiff ben, komt er ook wel wat boosheid naar boven. Dat gevoel is heel lang weg geweest. Blijkbaar raken de dingen die in de groep gebeuren met ook diep. Dat is gek, maar misschien ook wel goed. Het is ook best goed dat ik even los ben van mijn man en kinderen, denk ik. Ik moet veel voor mijn man zorgen, omdat hij chronisch ziek is. Dat is wel zwaar, ja. Dan heb je niet veel tijd om na te denken over jezelf. De groep moet ook vaak opdrukken omdat ik te laat op kom dagen. Daar moet ik wel om lachen, maar – nouja, die regels zijn gewoon niks voor mij eigenlijk.”