Vriendinnen voor de eeuwigheid

Gerlinde en Chantal zijn al een leven lang onafscheidelijk. In alles gingen ze gelijk op, totdat Gerlinde zwanger werd en het bij Chantal maar niet lukte. “We praatten en huilden samen.”

Gepubliceerd: 23 november 2017 in Geluk Tekst: Wilfred Hermans Beeld: Wendy Bos

In de woonkeuken van Gerlinde kijken Gerlinde (links op de foto boven) en Chantal terug op ruim veertig jaar vriendschap. “Mijn relatie met Chantal gaat dieper dan met sommige familieleden,” zegt Gerlinde. “Als ik ergens mee zit, ga ik ermee naar Chantal. In mijn telefoon staat ze bij de favorieten, naast mijn man Herman en mijn ouders.”

Gestopt met de pil

De oorsprong van deze vriendschap ligt bij hun moeders, die ook al vriendinnen waren. Chantal: “Als baby’s lagen we bij elkaar in de box, we zijn tegelijk gedoopt en deden samen belijdenis. Als peuters speelden we altijd samen. Bijna eng, hè? Beiden zijn we vrij jong getrouwd, we waren 21 en 22. Ik ben een paar keer verhuisd, waarbij Gerlinde altijd hielp. Toen ik 25 was, kwam ze langs op Texel om te zeggen dat ze gestopt was met de pil. ‘Oh, ik ook!’, zei ik. Helemaal spannend, we hoopten tegelijk zwanger te raken.”

Niet uit de weg

Twee maanden later reed Gerlinde weer naar Texel, dit keer om te vertellen dat ze zwanger was. Chantal kon daar toen prima mee omgaan. Chantal: “Toen je voor de tweede keer zwanger raakte, vond ik dat aanzienlijk moeilijker. Jij vond dat trouwens zelf ook. Zo van: waar zal ik nu eens met Chantal over beginnen?” Gerlinde: “Zeker, al ben ik je in die periode nooit uit de weg gegaan. Wat ik heel mooi vond, is dat we samen huilden over haar kinderloosheid.” Chantal: “Haar kinderen noemen mij inmiddels ‘TC’, ‘Tante Chantal’. Ze voelen ook echt als mijn nichtjes.”

Adoptie

In 2008 ging Chantal met haar man het traject van adoptie in. Daarvoor gingen ze Zuid-Afrika. Chantal herinnert zich nog hoe Gerlinde haar na een maand stond op te wachten op Schiphol, met betraande ogen. In 2011 woonde Chantal nog eens acht maanden in Kenia, waar ze stichting Sadiki oprichtte om kwetsbare straatkinderen te helpen. Uiteindelijk adopteerde het echtpaar twee jongetjes, één uit Zuid-Afrika en één uit Kenia. “Inmiddels ligt in Kenia een stukje van mijn hart. Daarom ging Gerlinde in 2013 mee, om dat te zien. Lagen we daar, samen in een klein bedje. Dat heb ik met niemand anders gedaan, haha!”

Gerlinde: “Wat me heel dierbaar is: hoe we daar elke ochtend en avond samen met gebed de dag begonnen en afsloten. Als ik zag hoe jij daar rondliep en nu nog een stichting runt, dat doe ik je niet na. Ik kijk de kat uit de boom, terwijl jij van alles onderneemt en geen enkele gêne kent. Haha, ik herinner me nog hoe je vroeger altijd die nieuwslezer Fred Emmer nadeed. Zo gek als een deur…” Chantal: “Jij bent weer veel zorgzamer, liever, ook voor mij. Een echte moederkloek. Als ik bij jou ben, hoef ik niks te doen, terwijl je bij mij soms dreigt te verdrogen.”

Leukemie

Begin dit jaar kreeg Gerlinde een pittige boodschap te verwerken: haar zestienjarige dochter heeft acute lymfatische leukemie. “Vijfentachtig procent geneest, maar er is dus ook vijftien procent kans dat ze niet geneest. Chantal heeft al gauw een groep mensen opgetrommeld om voor ons te bidden. Dat sterkt me enorm.” Chantal: “Toch voel ik me daarin wel tekortschieten. Wat kan ik doen? Jullie zitten er dagelijks middenin… Ikzelf geloof heilig dat God haar geneest, Hij heeft een plan met haar. Ze is zó getalenteerd…”

Eeuwigheid

Gerlinde: “Ik herinner me trouwens ook dat ik eens halsoverkop naar jou toe ben gereden omdat het niet goed met je ging.” Chantal: “Dat klopt, ik was echt heel ziek, er zat een ziekenhuisbacterie in mijn bloed. Ik ga dood, dacht ik. We hebben toen heel stevig geknuffeld.” Op de vraag of hun vriendschap voor de eeuwigheid is bestemd, knikken de dames vastbesloten, al is de kans groot dat Chantal nog eens naar Afrika emigreert. Gerlinde: “Maar dan breng ik haar natuurlijk regelmatig een bezoekje.”