"De Homeless World Cup helpt mij mezelf ontwikkelen"

Elk jaar wordt de Homeless World Cup georganiseerd, het WK straatvoetbal. Acht dames en acht heren vertegenwoordigen Nederland, onder leiding van Life Goals Nederland. Veel voetballers werden geholpen door het Leger des Heils. Strijdkreet volgde de deelnemers tijdens de voorbereidingen en op het WK zelf. Vivian is één van hen.

Gepubliceerd: 21 augustus 2018 in Samenleving Tekst: Bertina Kramer Beeld: Bertina Kramer

Vivian giechelt. Dat doe ze heel vaak. Dat past bij haar, legt ze uit. "Vroeger was ik heel verlegen, kwam ik niet voor mezelf op." Ze heeft sinds twee jaar een eigen huisje. "Ik doe een opleiding en het gaat goed met mij, maar dat is weleens anders geweest." Ze glimlacht verlegen. Toen ze zestien jaar was kreeg Vivian met haar vriend een dochter. "Vlak na haar geboorte raakte ik in een depressie. Er zijn dingen gebeurd waardoor ik haar nu al twee jaar niet meer zie. Inmiddels heeft de rechter besloten dat ik haar eens in de drie weken mag zien. Ik weet nog niet wanneer dat ingaat, daar krijg ik nog een brief over."

\Het is niet zomaar wat, de Homeless World Cup. Ik ben supergemotiveerd'

Fanatiek

Vivian is aangedragen door haar voetbalteam én geselecteerd. "Ik denk omdat ik een goede verdediger ben. Maar misschien ook omdat ik fanatiek ben." In het trainingsweekend voorafgaand aan de Homeless World Cup draait het niet alleen om voetballen: er zijn sociale sessies en activiteiten waar de deelnemers elkaar beter leren kennen. "Het is intensief, maar ook echt leuk. Je leert de andere deelnemers beter kennen en dat is goed voor het teamgevoel." Vivian kijkt voorafgaand uit naar het avontuur in Olso en vindt het tegelijkertijd spannend. "Ik ga het sowieso aan. Nieuwe mensen leren kennen en mezelf laten zien. Het is niet zomaar wat, de Homeless World Cup. Ik ben supergemotiveerd."

Leren van elkaar

Twee weken na terugkomst uit Oslo is er een zogenoemde terugkomdag en vertelt Vivian hoe ze de Homeless World Cup heeft ervaren. "We zijn echt een groep geworden. Ik zou iedereen aanraden om mee te doen met de Homeless World Cup. Het is, naast dat je op reis gaat en veel sport, heel leuk om mee te maken hoe je met elkaar een groep wordt. Je leert van elkaar. Je ziet hoe anderen omgaan met stress bijvoorbeeld. Je weet dat in het leven van de anderen problemen zijn of zijn geweest, anders mag je niet meedoen met de Homeless World Cup. Dat is fijn om te weten, ook al ken ik niet van iedereen z’n verhaal, dat ik niet de enige ben die een moeilijke tijd heeft (gehad)."

"Wat ik wel merkte, is dat je niet altijd kunt zien aan iemand dat er problemen zijn. Ik denk dat mensen dat ook niet per se aan mij kunnen zien. Ik ben best rustig en terughoudend, ik praat niet zoveel, ben niet zo losjes. Mensen hebben daar gelijk een beeld bij: 'Die is wat verlegen', 'kom gewoon eens los'. Maar soms gaat dat gewoon niet. Mijn stoornis is een belemmering geweest in mijn leven. Ik durf dingen minder. Ik vertrouw mensen niet zo snel."

Fotograaf: Lennaert Ruinen | Eigenaar: Life Goals Nederland Fotograaf: Lennaert Ruinen | Eigenaar: Life Goals Nederland

Uitlaatklep

Voetbal betekent veel voor Vivian. "Het is een uitlaatklep, een manier om mijn hoofd leeg te maken van de alledaagse sleur, van de dingen die ik meemaak. Op de Homeless World Cup wil ik mezelf honderd procent geven in het veld. Maar ook buiten het voetbal wil ik dat. Ik wil mezelf overtreffen. Dat is het enige wat ik kan doen: aan mezelf werken, zodat ik er zo goed mogelijk voor mijn dochter kan zijn. Meedoen doe ik uiteindelijk ook voor haar. Mijn droom is om mijn dochter weer te zien. De Homeless World Cup helpt mij daar echt bij. Ik word beter op sociaal vlak, ik kan mezelf ontwikkelen."

Ik werk aan mezelf, zodat ik er zo goed mogelijk voor mijn dochter kan zijn. Mijn droom is om haar weer te zien. De Homeless World Cup helpt mij daar echt bij.

Toen ze eenmaal thuis was merkte ze dat ze het miste. "De mensen, maar ook het weg zijn. Het was niet alleen maar keihard sporten, maar voor mij ook echt vakantie. Ik was in een ander land. Het was er prachtig; de bergen, de natuur. Ik wilde mezelf graag laten zien, een goed team worden en presteren met voetbal. Nu ben ik weer terug in de werkelijkheid. Hier thuis moet ik weer denken aan geldzaken, school, familieperikelen, mijn dochter. Ik had dit avontuur niet willen missen."