Vijf vragen aan een dakloze | John

Er bestaan veel ideeën over mensen die dak- of thuisloos zijn. Hoe dat zo is gekomen, of je wel of niet geld moet geven en of het hun eigen schuld is of niet. Strijdkreet stelt vijf vragen aan een aantal mensen die dakloos zijn. John Ras (47) is één van hen.

Gepubliceerd: 13 oktober 2017 in Samenleving Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Madame Forêt

Hoe ben je dakloos geworden?
"Dat gebeurde in 2016. Ik ging scheiden van mijn vrouw. Zij zette mij van de ene op de andere dag het huis uit, terwijl mijn kinderen toekeken. Ik sliep in mijn auto. Dat was heel koud – ik sliep erg slecht. Om mijn ellende te vergeten, gebruikte ik drugs. Hierdoor functioneerde ik ook niet op mijn werk en werd ik ontslagen. Soms klopte de politie op mijn raampje. Dan liep ik een rondje en ging daarna weer slapen in m’n auto. Toen hij stuk ging, bracht ik mijn auto naar de sloop en sliep ik echt buiten. Ik was te trots om hulp te vragen.”

Dat is toch superkoud, buiten slapen?
“Ja, heel koud! Daarom klopte ik bij vrienden aan waar ik mocht slapen. Maar dat waren niet echt goede types. Ze gebruikten cocaïne. Daar ging ik natuurlijk in mee. In juni vorig jaar was het genoeg. Toen ik heb eindelijk officieel hulp gevraagd. Ik heb een jaar in de daklozenopvang geslapen, nu slaap ik in de Binckhorst, een crisisopvang. Die opvang is niet te doen, dat is ‘s nachts een orkest van 150 snurkende mannen."

Als je in een nachtopvang slaapt, ben je toch eigenlijk niet dakloos?
“Jawel, want je slaapt niet onder je eigen dak. En dan ben je dakloos. Je moet het overdag maar uitzoeken. Ik ga meestal naar de dagopvang van het Leger. Of naar de MacDonalds. Daar zitten ook veel daklozen. Het is er lekker warm en er zijn fijne banken. Het is fijn om andere daklozen te ontmoeten. Ze zitten in dezelfde situatie. Ik zit in de ziektewet, dus krijg ik een andere uitkering, maar we hebben allemaal onze huissleutel niet.”

Wat vind je moeilijk aan dakloos zijn?
“Het is heel onrustig. Je kunt nooit uitslapen of echt even uitrusten. Ik klop nu soms bij mijn dochter aan of ik een dutje bij haar mag doen. Je bent nooit alleen, je komt nooit tot jezelf. Dat geeft je ook geen energie om dingen te regelen om je situatie beter te maken. Gisteren heb ik voor het eerst even op een bankje in het park gelegen, maar daar werd ik al snel op aangesproken. Ik snap wel dat dat niet mag, maar soms wil ik zó graag gewoon even mijn hoofd neerleggen."

Vind jij dat ik twee euro voor de nachtopvang moet geven als een dakloze dat op straat vraagt?
“Ik heb dat nooit gedaan, geld vragen op straat. Ik deed andere dingen om aan geld te komen. Ik ging stelen. Het vraagt iets van je trots om geld te vragen. En: je betaalt je nachtopvang er niet van. Je betaalt er je drugs mee. En geloof mij, verslaafde mensen hebben wel meer manieren om aan geld te komen. Maar het kost ook veel van je trots om geld te vragen aan een ander. Het zijn altijd mensen in een moeilijke situatie. Dus geld geven helpt wel.”