WK DAKLOZEN | Van cocaïne naar Cardiff

Chris (24) is één van de deelnemers aan de Homeless World Cup in Wales dit jaar. Hij is langer verslaafd dan clean geweest in zijn leven. Wie hem volgt in de televisieserie 'Bureau Sport: WK Daklozen 2019' van BNNVARA, ziet hem vaak moeilijk kijken. Hij heeft veel last van blessures en vindt ’t nog best pittig, zo’n week met andere deelnemers in Cardiff. Wie zijn levensverhaal hoort, kan zich dat voorstellen. Een interview op het WK voor Daklozen.

Gepubliceerd: 02 september 2019 in Leven Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Willemijn de Jong

Ik heb voornamelijk foto’s gemaakt waarop jouw gezicht op onweer staat. Blessurepijn, of je hoofd in je handen - vind je ’t wel leuk hier? “Ik wilde de eerste avond weg. De eerste dagen waren zwaar. De sfeer in de groep was toen nog niet zo positief. Maar sinds de eerste winst is de sfeer omgeslagen. Ik slaap ook slecht. Ik heb veel nachtmerries door mijn PTSS. Die trauma’s heb ik door mijn ongeluk, door mijn zelfmoordpogingen en door vrienden die zijn overleden.”

Jij was eigenlijk nog een kind hè, toen je begon met cocaïne. “Ik ben nooit kind geweest. Ik was heel jong, ja. Ik dacht ook dat het medicijnen waren toen.”

Maar hadden je ouders dan niet door dat jij als kind drugsverslaafd was? “Nee hoor, ik gebruikte niet thuis. En mijn moeder had haar eigen problemen, die lette niet op mij. Ze was geen goede moeder voor ons. Ze heeft geld van haar kinderen gestolen, ook van mij. Daardoor heb ik nu een enorme schuld. Ze heeft ook geprobeerd zelfmoord te plegen, ik heb haar toen gevonden en moest 112 bellen. De dag dat ik dakloos werd, was het laatste contact met mijn moeder. Zo’n moeder let niet op hoe haar kind erbij zit.”

Hoe kwam je aan je drugs? “Dat was niet zo moeilijk, de eerste keer kreeg ik het van wat oudere vrienden. De dealer wist dat ik een heel ongelukkig kind was. Ik had een ongeluk gehad waardoor mijn lichaam heel weinig kon. Hij gaf het me tegen mijn depressieve gevoelens. Niet veel later dealde ik het zelf. Ik was slim, ik wist precies wie ik om mij heen moest hebben en wie niet.”

In de televisieserie vertel je aan Frank dat er twaalf vrienden van je zijn gestorven aan de drugs. Hoe oud was je toen de eerste tieners om jou heen overleden aan drugs? “Ik denk dat ik vijftien was toen de eerste vriend stierf. Die was nog geen achttien. Het was een onbewuste en onbedoelde overdosis.”

Wat doet dat dan met je? “Destijds niet zoveel. Toen het aan ons werd verteld, ging een jongen naast mij meteen even checken of hij nog wel genoeg spul had voor zichzelf. Snap je, het gaat langs je heen. Ik kende die overleden jongen zelf ook goed, maar mijn hart was op dat moment dood. Het interesseerde me niks. Ik kon toen niet om andere mensen geven, als zij niet om mij gaven. Dat was mijn levenswijze toen. Niemand gaf iets om elkaar in mijn wereld. Ik wist dat als ik toen dood zou gaan, er hooguit tien mensen op de begrafenis zou komen. De keiharde realiteit.”

Hoe ontsnapte je uit die wereld? “Ik werd op een gegeven moment dakloos.De politie zag mij op een bankje slapen, en hadden wel door dat ik niet zomaar een roes lag uit te slapen. Zij hebben mij naar het Leger des Heils gebracht, en van daaruit naar een veredelde crisisopvang. Die opvang staat bekend om de zware gebruikers die daar zitten.”

"Ik heb nachtmerries over mijn zelfmoordpogingen"

Een crisisopvang. Zit je daar, op zo’n jonge leeftijd. “Er waren daar nog wel jongere gasten dan ik, hoor. Ik heb daar elf maanden gewoond, de laatste drie maanden werd ik op eigen kracht clean. Ik leerde een meisje kennen, verloofde algauw en dacht dat ik zelf wel van de drugs af kon blijven. Toen dat uitging, viel ik heel hard terug. Na een paar maanden hoorde ik van artsen dat ik op dit tempo voor de kerst dood zou zijn. Toen ben ik naar een afkickkliniek gegaan. Maar daarvoor moest je toestemming hebben van één van je ouders. Omdat ik geen contact meer wilde met mijn moeder, heb ik toen, voor het eerst na tien jaar, weer contact gezocht met mijn vader."

Voor het eerst in tien jaar? "Op mijn elfde heeft mijn moeder de voogdij aangevochten. Ze gingen uit elkaar, en mijn moeder heeft mijn vader toen heel zwart gemaakt. Zij vertelde mij dat ik tegen de rechter moest zeggen dat ik hem niet meer wilde zien. Mijn vader legde zich erbij neer, omdat ik het zelf had uitgesproken. Maar ik had geen idee, ik was nog zo jong toen.Toen ik dus naar de afkickkliniek wilde, durfde ik hem nog niet te bellen. Ik appte hem dat het niet goed ging, of hij met mijn begeleider wilde komen praten. Ik was doodsbang dat hij zou afhaken als hij hoorde hoe verslaafd ik was. Hij had al zoveel meegemaakt met de pogingen om af te kicken van mijn broer, ik was bang dat hij daar niet nog een keer doorheen zou willen. Maar sinds die dag is mijn vader nooit meer van mijn zijde geweken. De band wordt met de dag sterker.”

Chris omhelst zijn vader (bron: bnnvara) Chris omhelst zijn vader (bron: bnnvara)

Je bent gelovig toch? "Nu wel, toen geloofde ik alleen in drugs. Dat was het enige dat me niet verliet."  

Denk je weleens aan waar je terecht was gekomen als je zelfmoordpogingen gelukt waren?
"Dan was ik niet in de hemel. Met wat ik allemaal heb gedaan.." 

Denk je niet dat God jouw situatie had begrepen? "Ik denk niet dat het zo werkt. Wat ik heb gedaan waren toch allemaal bewuste keuzes." 

En nu? "Nu hoop ik dat ik naar de andere plek mag. Maar ik heb nog een hele schuld tegenover de mensheid in te lossen. Mijn daden hebben mensenlevens gekost, of veranderd of op een verkeerde manier beinvloed. Ik heb mensen verslaafd gemaakt. Daar moet ik iets goeds tegenover stellen. Ik ben het hun verplicht om anderen nu de goede kant op te helpen."

Bijzonder dat je nu veertien maanden clean bent. Je woont met mensen die weer terugvallen, maar ook hier in Cardiff ben je met mensen om je heen die nog niet clean zijn. Is dat niet heel zwaar voor je? “Er zijn hier ook mensen die met hun problemen naar mij toe komen. Blijkbaar straal ik uit dat je makkelijk met mij kunt praten. Maar ik vond dat heel zwaar, ik wilde juist even ontspannen hier. Toch ben ik gebleven. Ik zat op het randje, dat ik dacht ‘ach wat, waarom zou ik niet ook een biertje nemen.’ Maar sinds de eerste keer dat we wonnen is de sfeer omgeslagen en voel ik me zelf ook sterker. Ik ben hier ook naar de kerk geweest en naar de NA-meeting, een meeting van de Narcotics Anonymous. Dat was ook heel positief. De Finse spelers hadden daar hun eigen vertaler bij zich.”

De Finnen waar jullie van hebben gewonnen? “Die we vandaag helemaal gesloopt hebben, ja. Nipt gewonnen hoor.”

Wel knap dat je niet toegeeft aan de verleiding om toch maar iets te nemen. “Ik weet dat het mijn dood kan betekenen. Als ik nu één keer gebruik, stop ik niet. Dan ben ik binnen twee, drie maanden dood. En dat wil ik niet. Ik heb nu een reden om te leven. Ik wil de arm om de schouder zijn die ik zelf nooit heb gehad. Ik ben er nog en ik speel nu een WK. Eindelijk mooie, positieve dingen.”