Portretten van prostituees

Het atelier van Saskia Tannemaat heeft uitzicht op de Doubletstraat, de goedkoopste prostitutiestraat van Nederland. Toen ze daarachter kwam, deelde ze er croissantjes uit en maakte portretten van de vrouwen die er werkten.

Gepubliceerd: 02 mei 2018 in Recht Beeld: Bertina Kramer

Een heftige realiteit
"Ik zag dat de vrouwen werken in hele kleine, vieze, stinkende kamertjes. De vrouwen waren bang, wisten soms niet in welke stad ze waren, hadden kinderen in het buitenland. Ik heb gezien dat vrouwen blauwe plekken hadden die ze dicht schminkten. Het was heel, heel heftig."

En Saskia Tannemaat deinst er niet voor terug zich uit te spreken over wat ze heeft gezien. Ze demonstreerde samen met buurtbewoners voor de sluiting van de Doubletstraat en hield een pleidooi in de gemeenteraad voor uitstapbegeleiding van de vrouwen. We bevragen Saskia op de serie portretten van de vrouwen die ze maakte, twee jaar geleden.

"De echte aanleiding om portretten te maken van deze vrouwen achter de ramen was een artikeltje in de krant. Een klein artikeltje, dat ik las nog voordat ik de vrouwen in de Doubletstraat had ontmoet. Er stond een foto bij van een meisje dat ze hadden gevonden in de gracht. Niemand wist wie ze was. Het raakte me omdat ze zo jong was en omdat het zo lang duurde voordat iemand haar claimde. Pas veel later bleek dat ze een prostituee was."

Prostitutie maakt kapot
"Op een gegeven moment ben ik zelf achter een raam gaan zitten, om de mannen te observeren die ik na wilde tekenen. Ik schrok. De manier waarop ze naar de meisjes keken was zo smerig onpersoonlijk. Ik kan me moeilijk voorstellen wat dat me je doet, wanneer je dag in dat uit moet aanzien. Ik weet dat veel vrouwen door dit werk getraumatiseerd worden. Want ja, wat doet het met je. Het is slavernij van deze tijd. En slavernij maakt je kapot."

Aandacht voor kwetsbare mensen
"Ik heb zelf heel wat te verduren gehad in mijn leven en realiseer me dat het bij mij anders had kunnen aflopen. Ik had ook achter een raam in de Doubletstraat terecht kunnen komen. Ik heb het geluk van lieve mensen en de juiste kansen gekregen om dat te kunnen voorkomen. Maar niet iedereen heeft dat en kan overleven.  En daarom vind ik het vreselijk dat er in deze wereld de suggestie leeft dat alles maakbaar is. 'Als je maar je best doet dan komt het best wel goed'. Dat is gewoon echt niet zo. Ik vind dat in Nederland kwetsbare mensen niet genoeg worden ondersteund. Ik vind dit een maatschappij die mij sterkt in de gedachte dat er aandacht moet komen voor mensen die het moeilijk hebben."