Op de rit

Fietsen maakt zijn hoofd rustig, zegt hij. Michael Schriek (32) werd tien maanden geleden opgepakt en kreeg de keus: óf achter de tralies, óf naar het Leger. Hij koos voor het Leger, en begon met het repareren van fietsen bij 50|50 Bike. Nu maakt hij alle Majoor-fietsen, repareert hij kapotte fietsen, loopt hij stage bij een fietsenmaker én heeft hij de Alpe d'HuZes gefietst.

Gepubliceerd: 22 augustus 2018 in Geluk Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Marleen Kuipers

Je bent wel een succesverhaal, hè? “Ja, het gaat heel snel met mij. Ik heb gewoon passie voor fietsen, dat helpt mij echt vooruit. Ik ben sinds twee weken van begeleid wonen in Huis en Haard van het Leger des Heils naar een eigen eengezinswoning verhuisd, en ik loop stage bij een fietsenmaker die racefietsen repareert. Het gaat echt heel goed.”

Toen de ouders van Michael scheidden toen hij vijftien was, kwam hij praktisch alleen te wonen in de flat van zijn vader. “Daarna ging ik samenwonen, maar wist ik niks van rekeningen betalen. Uiteindelijk was ik zes jaar thuisloos - ik leefde bij vrienden in huis. Zonder adres heb je ook geen uitkering, dus geen geld. Ik werd opgepakt voor diefstal. Toen was het dus: of binnen zitten of je gaat aan jezelf werken. De reclassering heeft me naar het 50|50 Workcenter gebracht.”

Rust in mijn hoofd

Hij zag de fietswerkplaats, en vond daar helemaal z’n plek. “Vlak voor ik werd opgepakt, ben ik met een vriend naar Spanje gefietst. Op een gewone fiets. Toen vond ik fietsen al geweldig. Ik was natuurlijk trots dat ik dat hele eind had gefietst. Toen ik hier op de werkplaats een mooie mountainbike tegenkwam, heb ik hem voor mezelf opgeknapt. Op die mountainbike fietsen gaf me eindelijk rust in mijn hoofd. Het Leger heeft mij dan ook meteen aan een persoonlijk begeleider gekoppeld die zelf wielrent. Via hem ben ik aan een racefiets gekomen. Ze zagen in dat het fietsen mij echt helpt.”

"Het is gewoon leuk om van oude barrels weer goed functionerende fietsen te maken."

Fietsen repareren dus, én zelf fietsen. Wat is er nu zo leuk aan fietsen maken? “We maken hier 'de Majoor', een speciale fiets van het Leger des Heils. Van een krat met onderdelen moet ik dan een fiets bouwen. Daar ben ik wel trots op. Maar het is ook gewoon leuk om van oude barrels, met tweedehands materialen, weer goed functionerende fietsen te maken. Ik leer hier om geduld te hebben. Ook door de mensen met wie ik werk. Die hebben allemaal wat, natuurlijk. Maar in deze werkplaats zie je ook dat hard werken resultaat heeft. Inmiddels loop ik stage en kan ik racefietsen repareren. Ik ben echt met m’n neus in de boter gevallen, hoor.”

Michael vindt het vooral leuk om een slag uit een band te halen. "Met zo'n, ja, hoe heet dat ding ook alweer? Je hangt het wiel in zo’n apparaat en dan span je de spaken goed af, tot het wiel over de hele velg overal even strak is. Dat is wel een kunst. Maar op zich weet je het wel, als je het een paar keer hebt gedaan. Voor mij zit er nu niet heel veel uitdaging meer in. Daarom ben ik blij dat ik doelen heb, en ook racefietsen heb leren repareren. Dan kan ik met nieuwe onderdelen werken.”

Dubbel goed gevoel

Toen er eenmaal een racefiets was waar hij op kon fietsen, wilde Michael ook direct omhoog. De Alpe d’HuZes fietsen, een wielertour op de berg Alpe d'Huez ten bate van het Kankerfonds. Het is een klim van ruim 14 km met een stijgingspercentage van gemiddeld 8%. “Ik heb hem drie keer heen en weer gereden in een dag tijd. Samen met Dennis, mijn begeleider. Je weet nooit of het gaat lukken als je erheen gaat. Ik had wel hard getraind vooraf, vooral op de Posbank. Maar toen ik het ging uitproberen toen we aankwamen, dacht ik wel: dit gaat me nooit lukken. Toch lukte het. Het tofste daarvan is dat je het niet alleen voor jezelf doet. Je helpt door te fietsen ook mensen met kanker, doordat het voor het Kankerfonds is. Dat geeft een dubbel goed gevoel.”

“Ik zag daar van die mensen met posters van hun overleden vader lopen. Dat raakt je dan wel. Het maakt je ook trots. Het is niet per se makkelijk om in zo’n horde van 200 mensen de berg op te fietsen. Dat gaat toch het beste in je eigen tempo. Maar het heeft iets moois om ’s ochtends zo’n groep rode achterlichten voor je omhoog te zien gaan.” Volgend jaar wil hij weer de Alpe d'HuZes fietsen, of een wedstrijd van een week in Italië tegen kinderkanker. Maar eerst maar eens uit de reclassering raken, en zijn huisje behouden. “Het is ook wel saai om nu alleen thuis te komen, ja. Maar overdag werk ik met anderen, en ik kan altijd op de fiets stappen.”

De kleding waar Michael in fietst is gesponsord door NEUFILTER van Jens Neumann uit Gronau. Hij kreeg zijn broek, shirt, jasje en handschoenen van het merk Castelli. “Ja, ik mocht uitkiezen - dan doe je meteen iets goeds, toch?”

Michael met zijn begeleider Dennis, op de Alpe d'Huez. Michael met zijn begeleider Dennis, op de Alpe d'Huez.