‘Nu ben ik het, maar misschien ben jij het de volgende keer’

Op het Kunst en Theater Gala in Amsterdam droeg Jurneline een gedicht voor. Het Gala biedt deelnemers van het Leger een podium waardoor ze weer meer vertrouwen in zichzelf krijgen en talenten ontdekken waardoor ze weer in staat zijn te dromen over de toekomst. Dit is het verhaal achter haar gedicht.

Gepubliceerd: 26 september 2019 in Geluk Tekst: Margriet Zwaan Beeld: Bertina Kramer

‘Nu ben ik het, maar misschien ben jij het de volgende keer’

Op het Kunst en Theater Gala in Amsterdam droeg Jurneline een gedicht voor. Het Gala biedt deelnemers van het Leger een podium waardoor ze weer meer vertrouwen in zichzelf krijgen en talenten ontdekken waardoor ze weer in staat zijn te dromen over de toekomst. Dit is het verhaal achter haar gedicht.

Gepubliceerd: 26 september 2019 in Geluk Tekst: Margriet Zwaan Beeld: Bertina Kramer

Jurneline is 34 jaar en woont in Rotterdam. Ze is fulltime verzorgende maar woont toch in de opvang van het Leger des Heils. "Op bed liggen in een opvang - je wilt niet weten hoe dat is. Ik heb verschillende opleidingen gevolgd. Ik heb zo mijn best gedaan. Ik denk zo vaak: hoe kan het dat ik hier terecht ben gekomen? Waar is het mis gegaan?"

Tijdens het afgelopen Kunst en Theater Gala deelt ze, samen met anderen uit de opvang, haar verhaal. Net na het Gala vindt ze eindelijk weer een eigen plekje, waar ze superblij mee is. "Ik ben trots op mezelf." 

Plan B
Na haar studie in Nederland afgerond te hebben, besluit Jurneline terug te gaan naar haar geboortegrond op Curaçao. Vijf jaar lang woont ze daar. Ze wordt verliefd en krijgt twee kindjes. Het leven is mooi, tot op de dag dat haar vriend haar verlaat voor een andere vrouw en ze er alleen voor staat. “Ik dacht: Oke, dit is het dan. Ik moet een plan B bedenken. Ik besloot terug te gaan naar Nederland, om daar een baan te zoeken." Haar kinderen draagt ze tijdelijk over aan haar moeder; tot het moment waarop ze een huis in Nederland heeft gevonden. 

Ik heb dit nooit gewild
Het wordt een moeilijke tijd in Nederland. Jurneline moet alles van de bodem af weer opbouwen. Ze wil gaan wonen in Rotterdam, waar ze nog familie heeft, maar woonruimte vinden blijkt een drama. "Ik belandde op straat, en uiteindelijk in de nachtopvang van het Leger des Heils. Maar daar moet je 's ochtends om 8 uur de deur uit zijn. Daar zat ik dan in de vroegte, met een tas op mijn rug. Het was februari, het was koud. Er waren overal enge mannen. Ik was helemaal alleen. Alleen God was er. Ik probeerde zo veel mogelijk onder een lantaarn te zitten, waar het een beetje licht was." Ze wordt emotioneel. "En dan zeggen mensen: het is je eigen schuld. Ja, het klopt, het is mijn eigen schuld. Maar ik heb dit nooit gewild." 

Solliciteren vanuit de opvang
Jurneline is van niet van plan het op te geven - ze wil een nieuw thuis maken in Nederland, voor zichzelf en voor haar kinderen. Ze solliciteert zich suf, onder andere op een baan in de verzorging. Er wordt haar, tijdens het sollicitatiegesprek, gezegd dat ze niet geschikt zou zijn. De reden: ze komt te pittig over en ze weten niet of ze wel in het team gaat passen. "Ik zei: 'Ik ga u iets zeggen wat ik misschien niet moet zeggen, maar ik doe het toch. Ik woon bij het Leger des Heils. Ik woon daar op een afdeling met twintig vrouwen. We delen met elkaar twee toiletten en twee badkamers. Elke ochtend om 8 uur moet ik eruit, om 4 uur 's middags mag ik er weer in. Ik slaap daar met drugsverslaafden en prostituees. Elke nacht slaap ik met een oog open. Denkt u dat ik niet kan samenwerken? Als ik daar ruzie schop, moet ik drie dagen in de kou op straat slapen. Ik weet wel zeker dat ik in uw team pas'. De mond van die vrouw viel open. Ze zei: 'Ik ga je helpen, je krijgt van mij een contract van 32 uur'. En zo heb ik die baan gekregen, sinds maart van dit jaar. En weet je, toen pas kon ik op zoek naar een eigen huis. Want ik wil dat mijn kinderen bij mij komen. En zonder huis wil ik dat niet, ik wil mijn kinderen namelijk niet met de shitbelasten waar ik nu in zit."

Dichten voor het gala
Jurneline treedt begin september op tijdens het Kunst- en Theatergala van het Leger des Heils. Haar voormalige begeleider Natalie moedigt haar aan om iets te bedenken voor het gala. “Ze zei: ‘Ik weet dat je heel creatief bent, jij kunt dat wel’,” geeft Jurneline aan. “Het was moeilijk om wat te bedenken, maar uiteindelijk kreeg ik inspiratie. Ik heb altijd pen en papier onder mijn kussen liggen. Er kwamen uiteindelijk woorden op in mijn hoofd en daar heb ik een gedicht van gemaakt. Ik heb het echt vanuit mijn gevoel geschreven.” Jurneline treedt tijdens het Gala op met bewoners en collega's uit de opvang. Een deel van het gedicht wat ze voordraagt, luidt:

Vanwaar ik kom ben jij ook gekomen, een moeder.
Maar waar ik ben kun jij ook terechtkomen.
En waar ik naartoe ga mag jij ook mee.

Begin een draai te geven aan jouw leven als je nu met iets fouts bezig bent.
Waardeer ons meer door ons met waarde te behandelen.
Kijk niet meer neer op ons. Want vandaag lig ik hier als een dakloze, maar morgen kan ik achter de balie zitten bij de gemeente en ben jij de cliënt.

Wij willen niet je medelijden, maar je respect.

Ik doe mijn best om hier uit te komen, u doet uw best om hier niet terecht te komen.

Denk aan positieve dingen!
Hoe ze dit volhoudt?  “Ik weet dat niet iedereen in God gelooft, maar er is wel een bepaalde kracht, één die heel positief is. Daar geloof ik in. Het houdt me op de been. En toch, soms breek je als mens. Dan heb een ander nodig. Ik heb een vriendin die ik kan bellen als ik het licht niet meer zie. Dan zegt ze: 'denk aan positieve dingen’, en dat helpt.  Van haar leer ik om te luisteren naar wat positief in mijn hoofd, en niet naar het negatieve. Ik wil dat positiviteit de baas is in mijn hoofd."

En haar droom? Een eigen huis, natuurlijk. "En ooit zou ik weleens een boek willen schrijven. Ik wil anderen vertellen hoe dit voelt. Daarom treed ik vanavond ook op. Ik wil anderen graag mijn verhaal vertellen".