Naar de kerk van Talitha

Er zijn duizenden mensen in Nederland die zondagmorgen, als de kerkklokken luiden, naar een speciaal gebouw gaan om daar hun geloof te vieren. Waarom doen die mensen dat en wat doen ze daar? In dit deel van een nieuwe serie: kerkganger Talitha van Korps Haaglanden.

Gepubliceerd: 23 maart 2018 in Geloven Tekst: Danique Groen Beeld: Margriet Alblas

"Ik ben in de kinderwagen het Leger binnengerold, zoals we dat hier zeggen, op de Prinsengracht in hartje Den Haag." Talitha Vader-van den Hoek (29) strijkt over de mouw van haar uniform. "Oorspronkelijk komt mijn hele familie uit het Leger, ook die van mijn man. Ik weet niet beter dan dat ik naar het Leger ga en ik zou er niet meer zonder kunnen. Het is een groot deel van mij."

Ontmoet je God in de kerk? 

Op zondag zit Talitha niet in de kerkbanken, maar begeleidt ze met haar bariton de dienst. Ze speelt in de band en zingt mee in het koor. "Ik beleef mijn geloof erg door de liederen die we spelen. Bekende woorden die ik zing of speel geven mij een connectie met God. Ik kan wel zeggen dat muziek mij dichter bij God brengt, meer dan een preek dat kan. In de auto zet ik graag worshipmuziek op en neem ik de tijd om met God te praten."

Rond haar zevende werd ze jongsoldaat en een paar jaar later korpskadet. Op haar zeventiende maakte Talitha de keuze heilssoldaat te worden. "Een logische vervolgstap als je in het Leger zit en daar sta ik nog altijd achter." De keuze om heilssoldaat te worden, gaat samen met de belofte om geen alcohol of andere verdovende middelen meer te gebruiken. Vanaf dat moment mag je binnen het Leger des Heils ook een uniform dragen: een manier om herkenbaar en toegankelijk te zijn voor iedereen. De uniformen van bijvoorbeeld het Leger in Afrika verschillen enorm van die in India, maar de traditie is overal dezelfde. 

Waaraan merk je dat je heilssoldaat bent?

"Ik ben niet een beter christen omdat ik heilssoldaat ben; ik heb nog een heleboel te leren en ik maak fouten. Maar ik voel me door God geroepen mijn leven als heilssoldaat te leven. Ik vind het mooi te kunnen zeggen dat ik heilssoldaat ben. Niet iedereen begrijpt wat het inhoudt, sommige mensen denken dat ik in het militaire leger zit."

Binnen de kerk van het Leger des Heils kun je op verschillende manieren betrokken zijn. Heilssoldaten gaan een verbond met God aan en leggen een belofte af. In deze belofte staat onder andere dat een heilssoldaat geen alcohol, tabak en drugs zal gebruiken en niet mee zal doen aan kansspelen. Je kunt als volwassene ook adherent zijn in het Leger. Dan leg je geen belofte af en draag je geen uniform, maar ben je wel voltallig lid.

"Roken en drinken mis ik niet; ik heb het gezellig met mijn colaatje. Soms denk ik wel: moet het uniform niet eens moderner? Maar tegelijkertijd is het herkenbaar en daar ben ik trots op."

'Mijn opa’s en oma’s zijn voor mij voorbeelden van ware heilssoldaten'

Twijfel(de) je weleens?

"Tuurlijk. Momenten van twijfel hebben we allemaal denk ik. En het is goed na te blijven denken en jezelf af te vragen of de kerk waar je in zit de juiste voor je is en of je er voldoening uit haalt. Niet dat je het overal mee eens hoeft te zijn. Het Leger voelt vertrouwd, ik kan het niet loslaten en ik houd van de traditie. Druk hebben we het allemaal. Ik werk vier lange dagen en ben in mijn vrije tijd veel bezig met het Leger." Talitha doelt op de doordeweekse repetities van het nationaal stafkoor, de band en het zangkoor. "In die drukte vraag ik mij soms af of ik wel genoeg doe voor God. De Bijbelgroep helpt me om soms ook stil te staan. En ik krijg energie door mijn geloof met anderen te delen."

Aan welke gebruiken is een dienst bij het Leger te herkennen?

"De kerk van het Leger des Heils zit bomvol tradities. Tijdens ceremonies gebruiken wij de vlag. Dat vind ik een heel mooi gebruik." Het rood op de vlag staat voor het bloed van Jezus, de gele ster is als het vuur van de Heilige Geest en het blauw is de kleur van reinheid. De heiligingstafel is een plek om te bidden, een centraal punt in de kerk. Muziek is onmisbaar in het Leger en in het leven van Talitha. "Mijn man vindt de tamboerijn verschrikkelijk. Ik vind het wel iets moois hebben, echt iets van vroeger", lacht ze. "Er hoeft niet iedere zondag op gespeeld te worden, maar ik vind het cool dat het erbij hoort."

Herinnert het uniform jou aan de manier waarop je heilssoldaat zou willen zijn?

"Misschien wel. Ik werk op een kinderdagverblijf en probeer buiten het Leger om op mijn manier een steentje bij te dragen. Ik lees niet veel uit de Bijbel en ik kan misschien meer doen voor mijn medemens, maar ik denk dat mensen om mij heen een verschil merken door mijn houding. Mijn grootste verlangen is zoveel mogelijk mensen tot Jezus brengen, op wat voor manier dan ook. Het past niet bij mij op een zeepkist te staan en te preken, daar zou ik zelf ook aan voorbij lopen. Door in gesprek te gaan en mijn geloof te delen, hoop ik dat mensen gaan nadenken en uiteindelijk bij Jezus uitkomen."

Familiegevoel

Een groot deel van haar familie zit bij het Leger, maar de mensen die ze van kleins af aan uit het korps kent, voelen ook als familie. "Als ik er een keer op zondag niet ben, dan wordt belangstellend gevraagd waar ik was. Het Leger hoort bij mij. Van mensen die weinig of geen familie hebben hoor ik dat het Leger die rol vervult. Eenzaamheid wordt daardoor tegengegaan. Ik hoop dat we voor veel meer mensen er op deze manier kunnen zijn." Het kerkgebouw is drie á vier dagen in de week open. Mensen kunnen een kop koffie komen drinken en hun verhaal vertellen. Ook nu zitten in de aula vier oudere dames te kletsen met de moeder van Talitha. "Deze vrouwen wonen boven het gebouw. Ons korps is onlangs hiernaartoe verhuisd, en sindsdien komen ze bij het Leger."

Drie jaar geleden verhuisde korps Haaglanden naar een multiculturele buurt in een nieuw gebouw aan de Ambachtsgaarde in Den Haag. "Ik had eerlijk gezegd moeite met de verhuizing. Ik kende elk hoekje in het gebouw aan de Prinsengracht. Maar de mensen maken het Leger wat het is, daar is een gebouw ondergeschikt aan. Op de Prinsengracht konden wij niet meer bereiken dan we al hadden gedaan. Hier wel. Het nieuwe gebouw staat in een multiculturele woonwijk en we zien steeds meer buurtgenoten in de kerk. Het Leger zit overal. Het is één grote warme familie, verspreid over de hele wereld."

Met de paplepel

"Het is elke keer weer een kippenvelmomentje", zegt Talitha en ze wijst naar het bord 'Bevorderd tot Heerlijkheid' aan de muur van de kerkzaal. "Als er iemand is overleden, staan we op en zijn we stil terwijl de majoor het naamkaartje ophangt. Mijn opa’s en oma’s zijn voor mij voorbeelden van ware heilssoldaten. Zij stonden voor iedereen klaar, waren liefdevol en schaamden zich nergens voor."

"Mijn oma is dementerend en weet op slechte dagen niet wie wij zijn. Op een dag, waarop ik geen contact met haar kreeg, ben ik oude liederen gaan zingen waarvan ik de woorden niet kende. Tijdens het neuriën begon ze mee te zingen. Ondanks alles wat ze vergeet, zit het Leger zo diep in haar hart. Ik hoop dat ik dat later ook mag ervaren."