Naar de kerk van Nanny

Er zijn duizenden mensen in Nederland die zondagmorgen, als de kerkklokken luiden, naar een speciaal gebouw gaan om daar hun geloof te vieren. Waarom doen die mensen dat en wat doen ze daar? In dit deel: kerkganger Nanny van de Evangelische gemeente.

Gepubliceerd: 15 april 2018 in Geloven Tekst: Danique Groen Beeld: Margriet Alblas

Nanny van der Zee (52) wijst naar het boekenwinkeltje midden in het gebouw. “Ik weet nog dat we met elkaar geklust hebben om van deze oude landbouwschool een kerk te maken.” Aan de muur hangen kleurrijke schilderijen en posters voor komende evenementen. In de aula staan fijne banken. Rechts zit een groepje mensen met elkaar te praten. Op haar zesentwintigste begon een jarenlange zoektocht, maar inmiddels gaat Nanny nu al dertien jaar naar De Schuilplaats in Ede. “Er moest gewoon meer zijn dan alleen een zondagse dienst en Bijbelstudie op woensdagavond.”

Waar was je naar op zoek?

Nanny groeide op in de Hervormde Kerk in Ede. Ze verhuisde naar Utrecht, werkte er drie jaar en kerkte daar in een Gereformeerde Bondsgemeente. “Ik stelde veel vragen aan de dominee, maar hij kon mijn vragen niet echt beantwoorden. Mijn oudste broer emigreerde in diezelfde tijd naar Australië en ging naar de Reformed Church. In die kerk gebeurden dingen die in het Bijbelboek Handelingen beschreven worden: profeteren, spreken in tongen en het genezen van zieken. Ik hoorde dat wonderen niet zijn gestopt, zoals ik vroeger had geleerd, maar dat ze nog steeds gebeuren. Toen wist ik: wat zij daar hebben, daar ben ik naar op zoek.” Nanny besloot haar verlangen achterna te gaan en vertrok naar Australië. “Daar begon mijn geloofsavontuur.”

Hoe begon de zoektocht?

“Mijn vertrek betekende dat ik het bekende los moest durven laten om God toe te kunnen laten." In Australië leerde ze meer over de Heilige Geest. "Ik kan ten diepste zeggen dat sindsdien Jezus steeds belangrijker voor mij is geworden." In een nacht, toen ze logeerde bij een vriendin, ervoer ze een vrede die ze nooit eerder gekend had. “In mijn hart hoorde ik God zeggen: ‘Ik ben je Vader.’ De ochtend die volgde, had ik het idee dat de zon helderder scheen en de kleuren buiten veel intenser waren; het was zomer in Australië.” Nanny liet zich dopen door onderdompeling. “Mijn doop voelde enigszins als verraad naar mijn oude kerk.” In de Hervormde Kerk is het gebruikelijk dat een kind een aantal weken na geboorte wordt gedoopt. “Jezus zegt in de Bijbel: geloof en laat u dopen. In die volgorde. Een kind kan niet geloven, een volwassene wel. Ik keur de kinderdoop niet af, het was mijn zoektocht met de Heer en ik heb altijd geweten dat mijn keuze de juiste voor mij was.” Na haar doop lieten verschillende familieleden van Nanny zich ook dopen.  

Over een periode van tien jaar is Nanny vier jaar in Australië geweest, waarvan ze een half jaar bijbelschool volgde. Vol enthousiasme keerde ze terug naar Nederland. “Ik was heel enthousiast en niet iedereen waardeerde dat. Ze wilden eerst eens zien hoe lang ik het vol zou houden.” Nanny bezocht haar oude gemeeente vaker, maar na een halfjaar begon er opnieuw een zoektocht. Dit keer naar de juiste kerk. "Ik wist dat ik mijn plek nog niet had gevonden."

Hoe was het om weer terug te komen in Nederland?

Na een paar maanden in een baptistengemeente en tien jaar in een Rafaëlgemeenschap wist Nanny dat het tijd was voor een volgende stap. “Ik denk dat groei en ontwikkeling bij je geloofsleven horen. En daar hoort soms een andere kerk bij.” Tijdens de zoektocht bezocht ze een dienst van De Schuilplaats en ontmoette haar huidige man Bernhard. Jaren gingen voorbij, tot ze in 2005 elkaar het ja-woord gaven. “Sinds mijn huwelijk is De Schuilplaats mijn kerk geworden. Elke kerk is anders, net zoals ieder gezin anders is. Maar De Schuilplaats is echt mijn gemeente. Hier komen we samen met broers en zussen en delen we lief en leed.”

“Ik moest het bekende loslaten om God toe te kunnen laten”

Hoe ziet een dienst in De Schuilplaats eruit?

"Een dienst begint met gebed en mededelingen. De band op het podium begeleidt de zang, ze spelen eigen liederen of muziek van Opwekking, Hillsong of Bethel. We nemen de tijd voor aanbidding, vaak wel drie kwartier. Daarna volgen het offer (de collecte) en de preek." In diensten van De Schuilplaats is ruimte en tijd voor creatieve uitingen van het geloof. "Sommigen dansen met een vlag of lint en er zijn mensen die geregeld schilderen tijdens de dienst. Het is Bijbels om je lichaam te gebruiken om je geloof te beleven en God te aanbidden. Dat lees je in de Psalmen. In het Hebreeuws bestaan in ieder geval zeven woorden die met loven en prijzen worden vertaald in het Nederlands, maar in feite een lichamelijke uiting betekenen. Een schilderij zet de preek kracht bij en als je visueel bent ingesteld kan zo’n schilderij je onverwachts raken.”

Heb je taken in de kerk?

“Eén keer in de maand leid ik de aanbidding in de kinderdienst. En op sommige zondagen bid ik na de dienst met mensen die daar behoefte aan hebben.” Bidden is voor Nanny en haar man een belangrijk aspect van het geloof. “Gebed en voorbede is onze passie. We hebben een hart voor Gereformeerde Gemeentes en bidden dat daar opwekking mag komen en meer ruimte voor de Geest van God. Want waar de Geest is, daar is leven. We houden van bruggen bouwen tussen kerken. In Ede hebben we meer dan veertig kerken en dat benader ik positief: God is zo veelkleurig, dat niet slechts één gemeente Hem kan weerspiegelen.”

Wat is de oorsprong van de kerk?

De Schuilplaats bestaat 44 jaar en is opgericht door Kees en Alie van den Heuvel. “In dit gebouw zitten we nu tien jaar, eerst in de aula van deze vroegere landbouwschool en nu in de kerkzaal die later is aangebouwd.” Op dit moment heeft De Schuilplaats ongeveer 900 leden.

“Ik denk dat groei en ontwikkeling bij je geloofsleven horen. En daar hoort soms een andere kerk bij”

Heb je nu de juiste kerk gevonden?

“Deze gemeente is mijn plek. Natuurlijk denken wij weleens anders over bepaalde dingen, maar dat is geen reden om weg te gaan. De relaties die we hebben gelegd, de goede vriendschappen die we hebben opgebouwd en het collectieve verlangen samen te bouwen aan Gods Koninkrijk dragen daar aan bij. Terugkijkend op de afgelopen dertien jaar zie ik hobbels waar we overheen zijn gegaan. Door gebed en volharding veranderen dingen. In elke gemeente of kerk blijft er iets te wensen over. De uitdaging is om als eenheid op te trekken om het Goede Nieuws bekend te maken. De zondagsdienst is slechts een moment in de week en een gebouw is ook niet de gemeente. De kerk, dat zijn wij."

Het geloof is verweven in het dagelijkse leven van Nanny en haar gezin. “Mijn man en ik zijn op meerdere manieren betrokken bij de gemeente. Onze kinderen hebben het erg naar hun zin in de kinderkerk. We bidden ook met hen en vragen hen mee te bidden. David en Merel zijn tien en acht jaar en vooral Merel heeft een sterk verlangen God in haar leven te betrekken. Wij zijn een voorbeeld voor hen in hoe wij met situaties en mensen omgaan en zij zijn een spiegel voor ons, door hun vragen en opmerkingen. We leren van elkaar. Het is ons verlangen met z’n vieren God te dienen en daarin beseffen we heel goed dat we van Gods genade afhankelijk zijn."