Moldaafse meisjes lakken nagels tegen mensenhandel

Christina heeft een professionele beautysalon in Chisinau, de hoofdstad van Moldavië. Moldavië is sinds de val van de Sovjet Unie het armste land van Europa. Armoede, corruptie en slecht beleid zorgen ervoor dat veel Moldaviërs slachtoffer worden van mensenhandel. Ook Christina belandde als tiener in de prostitutie. “Ik had echt geen keus. Net zoals zoveel meisjes als ik. Nog steeds."

Gepubliceerd: 02 december 2019 in Recht Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Willemijn de Jong

Ze was twintig toen de Sovjet Unie viel. Moldavië heeft nooit een florerende economie gehad, maar onder het communistische bewind van Rusland was het leven in de grote steden vol te houden. “Nadat de Sovjet Unie viel, werd het snel slechter. Ik woonde bij mijn moeder, mijn vader was er niet – die heeft me nooit geaccepteerd als zijn dochter. Mijn moeder huurde een flatje, maar kon deze eigenlijk niet betalen. Haar schulden liepen op. Toen ik zestien was had ik de leeftijd waarop we hier in Moldavië een ID-kaart kunnen ophalen om te werken. Maar die kreeg je niet mee als je schulden had. Ik had dus geen kans op een baan, ook al had ik een opleiding voor kapster gevolgd. De schulden werden groter en groter, we zouden snel op straat worden gezet door de rechtbank.”

De tante

De tante van haar vriendje zag de onmogelijke situatie van Christina en de stress die ze had om het lot van haar moeder en haarzelf. Ze nam Christina apart en begon op haar in te praten. Je bent zo mooi, waarom offer je je leven op? Ga toch met mij naar het buitenland of laat me een buitenlandse man voor je regelen. “Ze was familie van mijn vriendje, dus ik wantrouwde haar niet echt. Natuurlijk stond de boodschap me eerst niet aan, maar ze bleef het maar herhalen. Ik merkte ook wel dat ik aandacht kreeg van mannen omdat ik mooi was. Ik bleef een tijdje weigeren, tot we echt uit ons huis moesten. Ik kon niet anders, dit was mijn enige optie. Ik werd in het geheim gekoppeld aan een buitenlandse man. Hij voldeed onze schulden en betaalde alles wat ik nodig had. Wat een verandering!”

Je bent zo mooi, waarom offer je je leven op? Ga toch met mij naar het buitenland of laat me een buitenlandse man voor je regelen.

Het verraad

“Het gekke was, hij gedroeg zich heel netjes tegen mij. Ik vond dat ik geluk had met mijn geheime relatie met hem. Later kwam ik erachter dat die tante dit als baan had, het koppelen van jonge meisjes aan rijke mannen voor seks. Toen zij merkte dat deze man zo goed voor me was, werd ze jaloers. Ze vertelde de man dat ik een vriendje had en mijn vriendje dat de schulden waren opgelost doordat ik seks had met een buitenlandse man. Toen stortte mijn leven echt in.”

Overleven

“Ik belandde op straat en begon te drinken om te dealen met mijn verwarde verdriet. Ik had liefdesverdriet want ik hield heel veel van mijn vriendje. Maar ik voelde me ook vies. Dat gevoel ging weg als ik drugs gebruikte en dronk. Maar om dat te kunnen betalen, had ik seks met mannen. Het ging erg slecht me. Het was helemaal niet hoe ik wilde leven, maar het was overleven. Ik kleedde me als een prostituee dus de mannen vonden me gemakkelijk. Ook al had ik inmiddels een ID-kaart en kon ik werk zoeken, ik voelde niet de kracht om dat echt te doen. Ik kwam talloze vrouwen tegen in de stad in dezelfde situatie als ik. Door armoede gedwongen tot prostitutie en geen kracht om eruit te komen.”

Buitenland of blijven

Christina kent veel vrouwen waarmee het slechter is afgelopen dan met haar. Dat betekent niet dat het haar alles heeft gekost om na deze vreselijke tijd haar leven op te bouwen. “Het heeft me veel tijd en verdriet gekost om te verwerken wat ik had gedaan.” Christina’s grote droom was om te verhuizen naar Amerika. Naar het veelbelovende buitenland dat voor alle Moldaviers lonkt. “Ik kwam een jongen uit Amerika tegen en zou met hem trouwen om met hem mee te kunnen. Maar net voor dat zou gebeuren, werd ik verliefd op een Moldaafse jongen. Op de dag dat ik met de jongen zou trouwen die me naar Amerika zou brengen, trouwde ik met de Moldaafse jongen waar ik van was gaan houden. Hij was niet rijk en hij was geen ontsnapping aan de realiteit van het leven hier. Dat was heel pittig, want we moesten vechten om een huiste hebben om rond te kunnen komen, en ik had ook nog eens mijn verleden te dragen. Ik kon niet in de luxe leven zoals met die buitenlandse man die alles voor me betaalde. De eerste vijf jaar werd ik soms wanhopig en wilde ik alsnog een buitenlandse man zoeken die me weg zou halen uit dit land. Maar ik wist ook dat dit vluchtgedrag voortkwam uit mijn trauma, en dat het beter zou zijn om mijn eigen bedrijf híer te beginnen en andere vrouwen te behoeden voor de val van deze buitenlandse mannen.”

Een beetje hulp

Uiteindelijk is Christina een eigen salon gestart met geld van een organisatie die vrouwen als haar willen helpen. “Er zijn zoveel vrouwen als ik die in een nog moeilijkere situatie hebben gezeten. Deze fuik waar vrouwen in armoede in belanden is nog altijd hetzelfde in ons land. Ik kan daarom niet anders hen te helpen. Nu heb ik een school binnen mijn salon waar vrouwen zich kunnen aanmelden die geen enkele kans hebben, maar wel zeer gemotiveerd zijn om een eigen beautysalon te openen. Je hebt soms maar heel weinig nodig om niet in de handen van zo’n mensenhandelaar te vallen. Ik wil dat ook bieden aan de meiden die nu een opleiding en werk krijgen binnen mijn salon. Ik herken mijzelf in hen. Pas toen ik in een normale situatie zat en nagels en haar kon doen van mensen, kon ik beginnen te verwerken wat er eigenlijk met me was gebeurd. En echt, ik gun niemand zo’n uitzichtloze situatie.” 

Doorbreken

In het doorbreken van de vicieuze cirkel van armoede en uitbuiting is een kleine starterslening soms genoeg. Als deze optie er niet is, hebben vrouwen meestal geen andere optie dan het buitenland. “We zijn zo kwetsbaar om slachtoffer te worden van mensenhandel. Ouders verlaten hun kinderen voor een baan in het buitenland, de kinderen belanden op straat, en hebben geen enkele optie meer. Als ik zo’n meisje een kans geef, heeft ze opeens een toekomst. De meiden verdienen nog altijd niet veel, maar ze verkopen niet hun lichaam. In plaats daarvan ontwikkelen ze een talent, dragen ze iets bij aan de economie en kunnen ze zichzelf onderhouden.”