Mirte is 22 mensen

Mirte was nog maar heel jong toen ze al een poging tot zelfdoding deed. Maar was zij het wel? Door heftige trauma's heeft Mirte 22 persoonlijkheden in haar hoofd. En sommige daarvan willen dood.

Gepubliceerd: 23 oktober 2018 in Leven Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Goed Folk

'Als ik lang genoeg mijn adem inhoud, ga ik dood.' Dat dacht Mirte toen ze een negenjarig meisje was. Ze probeerde het, maar viel alleen maar flauw. Niet lang daarna reed ze expres door bij het rode stoplicht, zo onder een auto. Tot haar teleurstelling werd ze niet wakker in de hemel, maar op de bank van buurtbewoners die zich rot waren geschrokken. "Die gingen er natuurlijk allemaal vanuit dat het een ongeluk was. Ik heb maar niet gezegd dat het de bedoeling was dat ik dood zou worden gereden."

Waarom wilde Mirte als klein meisje al sterven? "Ik ben als baby en heel klein kindje ernstig verwaarloosd en mishandeld. Mijn ouders waren alcoholist en psychisch ziek. Vanaf mijn vijfde heb ik in internaten, gast- en pleeggezinnen gewoond. Op verschillende plekken ben ik seksueel misbruikt. Het gekke is, niet alles in mij wilde sterven. De trauma’s die mij werden aangedaan, waren veel te heftig om te dragen. Hierdoor zijn er in mijn hoofd alter-ego’s ontstaan. Persoonlijkheden die het van mij overnamen op het moment dat er iets ergs gebeurde. Je noemt dat DIS - een dissociatieve identiteitsstoornis. Inmiddels heb ik 22 persoonlijkheden in me. Sommige van die persoonlijkheden zijn suïcidaal. Het is nog niet zo lang geleden dat ik weer werd overgenomen door een persoonlijkheid van mij die met een mes naar een kerkje reed, met de bedoeling om er daar een einde aan te maken."

Mirte begrijpt wel dat het voor mensen ingewikkeld is om dat te snappen. Hoe kun je nu 22 persoonlijkheden hebben? "Het is niet hetzelfde als bij psychotische mensen, die stemmen horen van buitenaf. Maar ik hoor wel altijd geluiden in mijn hoofd. Het zijn allemaal persoonlijkheden zijn die ik ook echt zelf bén. Mijn jongste delen zijn baby's. Ik hoor ze regelmatig huilen in mijn hoofd. Vroeger dacht ik dat dat erbij hoorde, dat iedereen dat heeft. Later kwam ik er pas achter dat deze baby's in mijn hoofd delen van mij zijn die het van me hebben overgenomen tijdens een traumatisch moment. Met deze persoonlijkheden kun je niet praten - het zijn tenslotte baby's. Maar andere delen van mij hebben een andere leeftijd. Ze zijn voor mij heel reëel. Zo is er een klein meisje die het soms overneemt. Ik zat pasgeleden in bad als dat meisje. Op een gegeven moment vroeg ik of mijn vrouw bij me in bad kwam zitten. Dat kon niet, want daar was het bad simpelweg te klein voor. Maar als ik dat meisje ben, dan denk ik ook dat ik er anders uitzie, en dus een stuk kleiner ben. Het kindsdeel heeft een hele andere realiteit. Als ik een kindsdeel van mezelf ben, zie ik mijzelf ook als dat kind in de spiegel, en denk ik dat ik de kleren van mijn kinderen pas."

Dankbaar
Haar vrouw kan goed omgaan met het feit dat Mirte meerdere persoonlijkheden heeft. "Zij begrijpt heel goed dat die persoonlijkheden een functie hebben. Ik heb lang geprobeerd, met hulp van een psychiater, om ze weg te sturen. Maar mij helpt het om ze te accepteren als onderdeel van mijzelf. Om ze zelfs dankbaar te zijn. Ik had mijn ellende misschien letterlijk niet overleefd als deze persoonlijkheden me niet hadden overgenomen op bepaalde momenten. Ze dragen mijn trauma's voor me. Het is ook wel irritant soms, want als ik op een feestje ben en mijn persoonlijkheden praten ook in mijn hoofd, raak ik snel overprikkeld. Voor mij is het soms onduidelijk welk geluid er in mijn hoofd is, en welk geluid buiten mij."

Sommige persoonlijkheden van Mirte willen niet leven met het trauma. "Bij mijn laatste zelfmoordpoging nam een persoonlijkheid het van me over. Ik weet daar achteraf dan dus niets meer van, hè? Maar ze vertelden me dat ik met een stanleymes en heel veel medicatie vanuit Limburg naar Utrecht was gereden. Naar een kapelletje. Blijkbaar vond die persoonlijkheid dat een veilige plek om mijn leven te beëindigen. Misschien voelt de kerk al dichter bij de hemel. Maar een ander deel van mij wilde niet sterven. Mijn vrouw had de politie gebeld en er was een opsporingsbericht voor mij uitgegaan. Daardoor vond de politie me op tijd. Ik was zo boos dat ze me tegenhielden! Maar aan de andere kant waren er dus andere delen in mij die helemaal niet dood wilden. Veel mensen begrijpen niet hoe dat werkt. Die denken dan: ze wilde zeker aandacht, in plaats van sterven. Maar bij mij is dat anders. Mensen met DIS, mijn aandoening, kunnen voor een deel dood willen en voor een ander deel niet."

Haar aandoening lijkt een grote oorzaak van haar suïcidale gedrag. Kan Mirte wel begrijpen waarom andere mensen dood willen? "Ja, dat kan ik zeker. Die persoonlijkheden heb ik ontwikkeld om te kunnen leven en functioneren ondanks mijn hele grote trauma's. Maar die trauma's zijn voor sommige delen van mij wel veel te zwaar. Ik ben een moeder en een partner met problemen. Mijn dochters kunnen nooit eens normaal met mij naar de bioscoop. Dat is te heftig voor me. En ik ben soms opeens een kind, en niet meer hun moeder. Zo'n deel dat een zelfmoordpoging wil doen, heeft precies de gedachten die veel mensen volgens mij hebben die dood willen. Weet je, je wilt niet dood, je wilt rust. Het wordt allemaal te groot en te pijnlijk. Je hebt dan het gevoel dat uit het leven stappen de enige manier is, de enige uitweg. Op dat moment denk ik dan ook dat het beter is voor mijn gezin als ik er niet meer ben. Andere delen beseffen dat mijn kinderen alsnog hun moeder nodig hebben. Wanneer een bepaald deel van mij er een einde aan wilde maken, belde een ander deel ook wel eens 112."

"Thanks to all children who live inside, we were able to serves the past." - Mirte & co

Taboe
Echt gemakkelijk zal het nooit worden. "Ik heb mijn persoonlijkheden geaccepteerd. Ik hebf ze zelfs op mijn arm getattoeëerd. Ze hebben absoluut een functie, ze bewaren mijn herinneringen ergens voor mij. Maar het is ook vervelend dat ik hele momenten van de dag kwijt kan zijn, als ik ben overgenomen. Ik vind het vooral belangrijk dat het taboe van DIS afgaat. Dat mensen het misschien beter gaan begrijpen. Dat dissociatie een manier is om om te gaan met dingen waar eigenlijk geen plek voor te vinden is. Maar ook dat mensen proberen te begrijpen hoe het is als je dood wilt. Er zijn nog weleens mensen die erover spreken alsof het een egoïstische daad is, zelfdoding. Maar geloof me, niemand wil graag sterven. Als je een suicidaal persoon de keuze geeft: óf een toverstafje dat alle problemen en ellende zou oplossen, óf sterven - dan wil uiteindelijk iedereen liever dat toverstafje. We willen niet dood, we willen rust. We móeten rust."

Praten
Hoe moeten anderen, volgens Mirte, omgaan met iemand in hun omgeving die suicidaal is? "Veel mensen durven er niet over te praten, bang dat ze iets verkeerds zeggen. Of ze zijn bang dat hun vermoeden dat iemand dood wil, niet klopt. Maar niet praten is slechter dan iets verkeerds zeggen. Als je suïcidaal bent, durf je dat vaak zelf niet naar buiten te brengen. Je denkt extreem negatief over jezelf en het verlangen naar de dood. Je bent bang dat niemand je zal begrijpen en dat je een ander alleen maar belast met jouw ellende. Mijn advies aan anderen is daarom: praat, en luister tussen de regels door. Je kunt iemand niet altijd tegenhouden van zelfdoding, maar je kunt er wel voor iemand zijn. En soms is dat het stapje naar het licht: even voelen dat je niet zo eenzaam bent."

Wil je meer weten over de dissociatieve stoornis waar Mirte het over heeft? Lees meer op haar blog

Denk je ook weleens over zelfdoding? Klik hier voor hulp.