Anne | Deel 2

Anne Nijenhuis is plaatselijk officier bij het Leger des Heils. Hij is als geestelijk werker verbonden aan het Korps in Emmeloord. Hij vertelt over zijn eerste kerstfeest en over zijn leven daarna.

Gepubliceerd: 10 december 2017 in Geloven Tekst: Bertina Kramer Beeld: Bertina Kramer

Anne | Deel 2

Anne Nijenhuis is plaatselijk officier bij het Leger des Heils. Hij is als geestelijk werker verbonden aan het Korps in Emmeloord. Hij vertelt over zijn eerste kerstfeest en over zijn leven daarna.

Gepubliceerd: 10 december 2017 in Geloven Tekst: Bertina Kramer Beeld: Bertina Kramer

"Het was 1965. Ik was zes jaar oud en net geplaatst in een kinderhuis in Apeldoorn. De Enk, zo heette het. Een huis van het Leger des Heils. Samen met mijn twee jonge broertjes en twee oudere zusjes. Want mijn ouders konden niet meer voor mij zorgen. Mijn leven stond compleet op z'n kop.

Ik kom uit een arm gezin. Mijn vader was meubelmaker, mijn moeder verstandelijk beperkt. Het ging niet goed thuis. Er was weinig eten en veel ruzie. Toen mijn moeder verliefd werd op een andere man en mijn ouders gingen scheiden, belde mijn opa het Leger des Heils. Of er nog ergens een plekje was voor de kinderen."

Samen

"Dat was De Enk. Een groot, wit huis. Eigenlijk een villa. Een tuin met een zandbak en een grindpad ervoor. Er waren zusters met blauwe jurken en witte schorten. M’n jongste broertje was nog maar een baby. Die lag op de kleuterafdeling, daar mochten we af en toe kijken. We sliepen in zalen met hoge bedden. En wasten ons in washokken met rijen kranen.
We kregen warme, schone kleren. Het was de plek waar ik mijn eerste kerstfeest vierde. Het was geweldig, het was feest. Dat had ik niet thuis. Maar vooral was het er warm en gezellig. En we waren samen."

Alleen

"Maar dat veranderde al snel. Er kwamen een vrouw en een man langs die geen kinderen konden krijgen. Ze zochten één van mijn broertjes en mij uit en werden onze pleegouders. Maar de pleegmoeder kon maar één kind aan en ik moest weg. Ik was m'n vader en moeder al kwijt, en nu ook nog mijn broertjes en zusjes. Ik ging naar een crisisopvang, naar een observatiehuis en weer een ander kindertehuis. Ik werd op verschillende plekken slachtoffer van mishandeling en misbruik. Ik was negen jaar en alles kwijt. Ik was alleen."

Vader

"In hetzelfde jaar ging ik naar een katholieke school. De juffrouwen waren nonnen. We gingen naar een kerk om comunne te doen. Ik moest apart zitten, want ik was gereformeerd vrijgemaakt, ik mocht niet meedoen. Ik weet nog dat ik moest huilen en me heel eenzaam en afgewezen voelde.
Ik zat daar en zag allemaal beelden: Jezus aan het kruis en Maria. Het was heel stil in die kerk. Ik wilde niet eenzaam zijn, ik wilde erbij horen. Ik moest denken aan mijn vader. Ik miste hem. En toen voelde ik God. Ik weet zeker dat het God was. En Hij zei: 'Anne, ik wil je Vader zijn. En je hoeft nooit meer eenzaam te zijn.'
Vanaf dat moment ben ik ook nooit meer eenzaam geweest. Vanaf toen, hoe verdrietig ik ook was, hoeveel klappen ik ook kreeg, wat er ook met me gebeurde: ik wist dat God er was. Dat Hij bestond. En Hij is er nog steeds. Heel dichtbij. Een echte vader.  Hij heeft voor mij gezorgd."

Hij zei: 'Anne, ik wil je Vader zijn. En je hoeft nooit meer eenzaam te zijn.'

Gemis

"Tot mijn twaalfde ging het nog wel, daarna werd ik een heel opstandige tiener. Er was geen land met mij te bezeilen. Toen ik achttien was, moest ik het kindertehuis uit, voor mezelf zorgen. Ik kon niet met geld omgaan en raakte verslaafd aan alcohol. Tegelijkertijd werd ik verliefd op Karin; de liefde van mijn leven. Ik zei haar dat ik geen familie had. Ik wist niet beter. Ik heb eigenlijk geen vader en moeder gemist. Ze hebben ervoor gekozen niet mijn vader en moeder te zijn. Ik denk dat mijn ouders wel veel gemist hebben: Ze hebben mij gemist."

Nooit meer alleen

"Ik had nooit gedacht dat ik vader zou worden. Er was me al zoveel geluk afgenomen. Maar ik ben vader en opa en dit jaar 37 jaar samen met Karin. Het is fantastisch om kinderen en kleinkinderen te hebben. Zomaar van ons, samen. Geboren uit liefde. Kerst vier ik met mijn gezin, iedereen is erbij. Kerst is voor mij belangrijk. Jezus werd ook geboren in een armoedige situatie en werd altijd apart gevonden. Ik ben dus niet de enige. Mijn leven is niet altijd gemakkelijk geweest en ik kom van heel ver. Ik ben niet onbeschadigd, en dat kan ook niet anders. Maar ik heb ervoor gekozen om geen slachtoffer meer te zijn, om het roer om te gooien: nooit meer alleen."