‘Het blijft moeilijk mezelf ergens welkom te weten’

Als tiener verloor Laurina de Visser kort na elkaar haar ouders. Nu is ze verliesbegeleider en geeft ze in gesprekken met jongeren door wat ze in die tijd leerde.

Gepubliceerd: 29 november 2017 in Leven Tekst: Wilfred Hermans Beeld: Margriet Alblas

“We zouden met het hele gezin zijn kist sluiten, maar toen het moment daar was, werd ik gek in m’n hoofd. Die kist werd van het voeteneind naar boven dichtgeschoven, je zag steeds minder… Het was mijn eerste confrontatie met de dood.”

Overlevingsstrategie

Tijdens het gesprek zal Laurina de Visser (29) geregeld diep zuchten. Het verhaal van haar leven laat zich niet gemakkelijk vertellen. Op haar zeventiende verloor ze haar vader aan darmkanker. “Rondom zijn ziekte blokkeerde ik alle gevoelens. Ik wilde er niet te veel over weten, dat was mijn overlevingsstrategie. Ik was al bang voor zijn epileptische aanvallen, en door de kanker nam ik nog meer afstand. Ik stortte dus niet in toen hij overleed. Het was gemakkelijker me op school te richten, daar had ik controle over. Thuis was ik de controle kwijt.”

Vijftien uitzaaiingen

Aan het eind van het ziekbed van haar vader, kreeg Laurina’s moeder een schijnbaar onschuldige ontsteking aan haar vinger. Het bleek een melanoom, huidkanker. Haar vinger moest eraf. “Daar kwamen later vijftien uitzaaiingen in haar hoofd bij, waardoor ze steeds verwarder werd en uiteindelijk in coma raakte. Anderhalf jaar na het overlijden van mijn vader, overleed ook zij.” De begrafenis van haar moeder beleefde Laurina intenser dan die van haar vader, toen ze nog in de ontkenningsfase zat. “Ik was vastbesloten minstens één knop van haar kist dicht te draaien, al vond ik het nog steeds verschrikkelijk spannend. Uiteindelijk heb ik haar kist in de grond laten zakken.”

Parfum

In die periode schreef Laurina voor de lerarenopleiding een opstel over de impact van de intense geur van de dood. Soms, als ze een winkel binnenliep, kwam die geur opeens terug. “Meestal in combinatie met hetzelfde geluid dat het koelingssysteem maakt als iemand ligt opgebaard. Dat bracht me direct terug naar de tijd dat mijn vader lag opgebaard. Hetzelfde gebeurt nog steeds als ik het geurtje ruik waarmee we mijn moeder tot op het eind hebben verzorgd. Die parfum is nog steeds in omloop.”

Geen rugdekking meer

“Ik mis een baken, een thuis waar ik me welkom weet, op elk willekeurig moment, zonder dat er een aanleiding hoeft te zijn. Gewoon een boek lezen op de bank, samen ‘zijn’. Dat raakt me nog steeds, dat ik het moeilijk vind mezelf ergens welkom te weten. Laatst zei een vrouw uit de kerk, goedbedoeld: ‘Ik bid voor je, hoor!’ Toen reageerde ik: ‘Ik zou het fijn vinden als je het dan ook écht doet’. Ik twijfelde niet aan haar intenties, maar voor je eigen kinderen bid je elke dag, terwijl ík voel dat er niet standaard voor mij wordt gebeden. Ik voel me kwetsbaarder, alsof de tegenstander mij pakt op m’n eenzaamheid. Het voelt alsof ik geen rugdekking heb, alsof ik vatbaarder ben.”

Tieners begeleiden

Nadat Laurina haar verdriet jaren overschreeuwde, ging ze uiteindelijk overstag. Toen ze in gesprek met een verliesbegeleider niet uit haar woorden kwam, liet hij haar een tekening maken. Op het schilderdoek uitte ze op indrukwekkende wijze de gevoelens waar ze geen woorden aan kon geven. Twee jaar terug verruilde Laurina haar baan als basisschoolleerkracht voor een opleiding tot verliesbegeleider. Wat ze over zichzelf ontdekte, wil ze in gesprek met tieners doorgeven. “Ik besta niet enkel uit wanhoop, rouw en dood, maar heb ook het leven in me, schoonheid, talenten. Als je minder hard geraakt wil worden, kun je je hart afsluiten, maar dan zie je ook de mooie dingen in het leven niet meer, en wordt het moeilijk om te ervaren dat anderen van je houden.”

Psalm 139

“Over mijn geboorte gaat het verhaal dat mijn moeder tijdens een zondagse kerkdienst weeën kreeg en onder de klanken van psalm 139 de kerk is uitgelopen. Die psalm werd rondom het overlijden van mijn vader weer heel belangrijk, vooral omdat er staat: welke kant je ook opgaat, je kunt niet aan Mijn aandacht ontsnappen. Vervelend, maar ook hoopvol! Het maakt voor God blijkbaar niet uit of je je in een hemel of een hel bevindt; Hij vindt je wel."

Laurina schreef over haar verlies het boek: ‘Niets aan de hand, toch?’