"Ik weet wat het is om eenzaam te zijn"

Sylvana (33) heeft een moeilijke tijd achter de rug met een gewelddadige partner, gevangenisstraf en uithuisplaatsing van haar kinderen. Als vrijwilliger bij Bij Bosshardt helpt ze mensen die net zo eenzaam zijn als zij was.

Gepubliceerd: 02 oktober 2018 in Leven Tekst: Stéphanie van Ipkens Beeld: Wendy Bos

Nadat Sylvana (33) uit zelfverdediging haar gewelddadige ex-partner sloeg, moest ze een paar dagen de gevangenis in. Tot overmaat van ramp werden haar vier kinderen bij haar weggehaald. “Ik wilde eigenlijk geen nieuwe mensen leren kennen, ik was teleurgesteld in mensen en had heel veel verdriet." Toch liet ze zich overhalen tot een kopje koffie.

"Ik was zwanger toen ik werd opgepakt, maar verloor mijn dochtertje Fleur kort na haar geboorte met 26 weken. Ik was verdrietig en eenzaam, maar had geen behoefte aan contact. Ik was teleurgesteld in mensen.” Toen ze werd uitgenodigd door de Bij Bosshardt aan de overkant van haar straat, had ze daar dus niet echt zin in. Toch liet ze zich overhalen. Het kopje koffie dat ze vervolgens dronk, beviel verbazingwekkend goed. “Het was gezellig. Ik had goede gesprekken en de mensen waren geïnteresseerd en betrokken.”


Van hulp naar helpen

Al snel begon Sylvana als vrijwilligster. “Het heeft mij compleet veranderd. Ik ben nu rustig, waar ik eerder opvliegend was. Ik heb weer regelmaat in mijn leven. Om elf uur je bed uitkomen, en er om acht uur weer in gaan liggen; dat is geen leven. Nu sta ik vroeg op en ga ik lekker aan de slag. Er is rust in mij, het gevoel dat ik goed bezig ben. Ik hou nu rekening met anderen. Mijn vriend zegt dat ik een compleet ander persoon ben dan vijf jaar geleden. Dat heeft ermee te maken dat ik hem heb leren kennen, maar ook met het werk dat ik hier doe. Ik heb zelfs mijn oudste zoon terug. Dat was me nooit gelukt als ik niet zo veranderd was.”

Met een lach de deur uit

De Bij Bosshardt zet zich in om mensen uit de eenzaamheid te trekken en uit de dagelijkse sleur te halen. Sylvana weet wat het is om eenzaam te zijn. Ze vindt het dan ook heel moeilijk om te zien hoe alleen sommige ouderen zich voelen. “We organiseren verschillende dingen om mensen wat plezier te geven en om ze de mogelijkheid te geven over hun problemen te praten. Zo hebben we spelletjesmiddagen, drinken we koffie samen en bieden we warme maaltijden aan tegen een vrijwillige bijdrage, want niet iedereen heeft veel te besteden. Dat vind ik het leukste: het koken voor mensen. Een goede, gezonde maaltijd voor ze bereiden. Ik vind het zó fijn als ik mensen met een volle maag de deur uit zie gaan. Dan weet ik dat ze in ieder geval die avond goed gegeten hebben. Dat ze er weer even tegenaan kunnen. Het is heel bijzonder dat mensen neerslachtig binnenlopen en met een lach weer naar huis gaan. Er valt echt een last van ze af hier, als ze over hun problemen kunnen praten en lol hebben. Dat is mijn doel, iedere keer als ik hier ben: mensen lachend naar huis te zien gaan.”

Tweede thuis

Toen Sylvana voor het eerst binnenliep bij de Bij Bosshardt, had ze behoefte aan een luisterend oor. Nu kan ze zelf zo’n klankbord voor anderen zijn. “Dat is zo belangrijk voor me. Dat ik mensen kan helpen. Ik denk echt: ik heb zelf zoveel meegemaakt, nu sleur ik jou erdoorheen. Dat kan niet als je blijft steken in het verleden. Dat ik nu rustig en gelukkig ben, zorgt ervoor dat ik aan de andere kant kan staan, en mijn heftige verleden kan inzetten om anderen te ondersteunen. Natuurlijk zit ik hier nog wel eens met een lang gezicht, maar dan is er ook een luisterend oor voor míj. In die zin krijg ik nog steeds hulp, terwijl ik nu zelf ook kan helpen. Dat is heel mooi. Het voelt hier zo vertrouwd. Dit is echt mijn tweede thuis.”