‘Ik schijn best een lief mens te zijn’

Als kind werd Henrie gepest vanwege zijn hazenlip. Hij keerde in zichzelf, maar de fotografie bracht hem weer onder de mensen. Met zijn fotoclub wil hij op zijn beurt hetzelfde voor anderen betekenen. “Mensen naar buiten krijgen en iets leren, dat geeft voldoening.”

Gepubliceerd: 22 maart 2020 in Geluk Tekst: Wilfred Hermans Beeld: Marleen Kuipers

In zijn huisje in een hofje in Dordrecht zit Henrie (63) met zijn ‘schattebout’, een gevlekte kater. Henrie loopt op blote voeten, ook tijdens het fotograferen. “Maakt niet uit hoe koud het is. Zo maak ik beter contact met de aarde, dat geeft een fijn gevoel.”

Trots op mezelf

“Sinds een jaar of twee ben ik best trots op mezelf, door wat ik allemaal doe. Daardoor voel ik me veel zelfverzekerder. Ik zit op een koor – ik schijn een prachtige tenor te zijn, terwijl ik dacht dat ik niet kon zingen – en geef voorlichting op scholen over mijn nierziekte en pestverleden. Eerst was ik Henrie die altijd achteraan stond, nu staat Henrie voor groepen en praat hij hele voorlichtingsmiddagen aan elkaar. Op straat word ik soms nageroepen: 'Hé, ik ken jou nog van school!' Dat vind ik gaaf.”

Gepest door vader

“Als kind werd ik gepest vanwege mijn hazenlip. Ook mijn vader pestte me; hij wilde me vanwege mijn spraakgebrek niet erkennen als zijn zoon.”  Henrie trouwde, maar scheidde ook weer, nadat hij zijn toenmalige vrouw met een andere man in bed aantrof. “Dat was een klap in m’n gezicht. Twee jaar na de scheiding overleed mijn ex-vrouw. Ondertussen had ze onze zoon – inmiddels bijna veertig – laten beloven dat hij nooit meer naar z’n vader zou gaan. Die belofte heeft hij ingelost.” 

Fotoclub

Hier stopte de ellende niet voor Henrie. Veertien jaar geleden werd hij heel ziek, z’n nieren waren kapot door een te hoge bloeddruk. “Ik moest veel dialyses ondergaan en voelde me totaal niet goed, waardoor ik ook alle post ongeopend liet liggen. Op een gegeven moment kon ik de hypotheek niet meer betalen en werd ik dakloos. Dat is onmogelijk met mijn nierziekte, dus werd ik door het Leger des Heils opgevangen. Toen ik daar na een tijdje wegging, omdat ik een huisje kreeg, vroegen ze: 'Wat zou je nog graag willen?' 'Een fotoclub starten,' zei ik, 'met mensen van een bejaardentehuis van het Leger des Heils, zij komen nauwelijks buiten.' Fotografie is een mooie manier om contact met anderen te krijgen. Het heeft mijzelf ook geholpen.”

Exposeren dankzij wethouder

We lopen naar de keuken, waar Henrie zijn mooiste foto’s heeft ingelijst. Hij is autodidact en heeft een sterke voorliefde voor natuurfotografie. “En dan vooral macro-opnames en vogels in vlucht. Kijk, een buizerd, een specht, een roodborstje; hier hebben we een volle maan, hier een foto van ’s morgens vroeg, half vijf, vanwege het licht door de bomen vind ik dat de mooiste.”  

Toen Henrie zijn foto’s toonde op het Kunst en Theatergala van het Leger des Heils – na lang twijfelen, want veel te spannend – bleek dat er een wethouder uit Dordrecht in de zaal zat. Via hem mocht Henrie uiteindelijk zes keer exposeren in het stadskantoor. Maar hij heeft nog één droom over. “Het Noorderlicht fotograferen. Je moet geluk hebben, want het is moeilijk te zien en soms reis je voor niks. Maar dát lijkt me zo fantastisch...”