‘Ik had graag opa willen zijn’

Gerard heeft geen strafblad, maar een strafboek, grapte de rechter, lang geleden. Inmiddels heeft hij z’n leven gebeterd. Z’n tattoos vertellen zijn verhaal. “Normaal betekent een traan-tatoeage dat je iemand hebt vermoord. Ik heb twee tranen laten zetten uit verdriet.”

Gepubliceerd: 23 mei 2019 in Leven Tekst: Wilfred Hermans Beeld: Scott Gorman

Gerard (56): “Ik tatoeëer al meer dan veertig jaar. Heb mezelf ook getatoeëerd. Je plakt een sjabloon op, pakt ’n machine en dan dzzzjjj..... Dan stop ik effetjes, neem een paar slokken bier en een paar trekken van m’n joint. Tien minuten later doe ik nog een stukje. Dzzzjjj... Kijk, dit schip heb ik zelf gedaan, jongen. M’n vader was zeeman, vandaar. Hij werd ‘De boemerang’ genoemd. Dan ging ‘ie een pakkie shag halen en kwam hij twee jaar later terug. Een echte zeeman: dan zag je hem een half jaar, dan opeens twee jaar niet. Ik heb die naam, de boemerang, geërfd. Ik ben ook een beetje zo. Dan weer in de bajes, dan weer in De Wending, dan ben ik er weer, dan ben ik weer weg, snap je? Daarom heeft m’n zoon deze tattoo van een boemerang gezet, alleen was ‘ie toen kanonnen-dronken.”

Twee traantjes
“Ik heb ook een tattoo van het Leger des Heils, ja. Hoe dat gegaan is? Ik zeg niks. Ach... Kijk, ik was een keer met mijn begeleider aan het ouwehoeren en zei: ‘Ik zet zo een logo van het Leger des Heils op m’n hand’. Ze zei: ‘Durf je niet’. Nou, wel dus.

Op welke tattoo ik het meest trots ben? Deze rozenkrans, met het telefoonnummer van m’n moeder erbij. Ze had altijd hetzelfde nummer. M’n moeder is dood, man, sinds twee jaar. Wat ze voor me betekende? Alles. Normaal betekent een traan-tatoeage dat je iemand hebt vermoord, maar ik heb twee tranen laten zetten uit verdriet. Eentje voor m’n moeder en eentje voor m’n ex-vriendin.

Deze twee stippen had mijn beste kameraad ook. Ik heb hem eerst dronken gevoerd en toen die stippen gezet. Niemand in Doetinchem had die stippen, alleen wij. Maar die jongen is dood. Heeft zichzelf doodgeschoten, op Tweede Kerstdag. Ik zat toen in de gevangenis.”

Dronken kop 
“Op een ochtend werd ik wakker – de avond ervoor had ik gezopen – en dacht: wat heb ik toch een jeuk op m’n pols! Had ik de naam van mijn vriendin getatoeëerd, Carla, met een hartje erbij. Met m’n dronken kop, hè! Laat maar zitten, dacht ik. Later heb ik er wat overheen getatoeëerd, want ze heeft twaalf jaar gevangenisstraf gekregen. Dan wil ik niet elke keer dat ik iets pak naar die naam kijken.

Ik heb met haar één zoon gekregenmet mijn ex Wilma: Johnny. Achtendertig is ‘ie, ik werd met zeventien jaar vader. Ik ben trots op ‘m, maar hij is net als ik een boefje. Heel veel in de gevangenis gezeten. Hij woont nog alleen, maar ik had liever gezien dat ‘ie een vrouwtje en een kind had gehad. Ik had graag opa willen zijn. Tuurlijk man, dat mis ik.”

‘Ik had mijn leven dertig jaar eerder moeten beteren’

Schoon schip
“Ik loop m’n hele leven al bij justitie, man, vanaf m’n twaalfde. Ik heb een groot strafblad, heel groot. De rechter keek me al raar aan toen de zaak nog moest beginnen. ‘Meneer’, zei hij, ‘u heeft geen strafblad meer, maar een strafbóek!’ Echt gebeurd, joh. Ik moest er wel om lachen, de rechtbank ook. Inmiddels heb ik schoon schip gemaakt, er loopt geen enkele zaak meer. Hoe dat voelt? Wel fijn. Maar ik ben niet trots op mezelf. Ik had mijn leven dertig jaar eerder moeten beteren. Vroeger had ik alles: een eigen tattooshop, een woonwagen, een dikke Mercedes. Nu heb ik niks meer, alles opgemaakt. Waaraan? Dure auto’s, vrouwen, feesten, zuipen, maffe dingen. 

Dit is een tatoeage van een pauw. Althans, het wás een pauw, ’t is nu een struisvogel. Wat ik met een pauw heb? Helemaal niks! Ach, ik had gezopen, man. Ik werd ’s morgens wakker en dacht: wat een kutding, zeg. Maar ik laat ‘m niet weghalen. Ik heb al zo veel meegemaakt, dan kan dit er ook nog wel bij. Het is alleen maar de buitenkant.”