'Ik ben Rochel en ik heb een droom'

Rochel zwierf als tienermoeder op straat. Nu bokst ze. "Ben ik bang om klappen te krijgen, of durf ik de confrontatie aan?"

Gepubliceerd: 15 februari 2018 in Leven Tekst: Bertina Kramer Beeld: Bertina Kramer

"Ik was elf toen ik uit huis werd geplaatst. Twee kindertehuizen volgden en uiteindelijk een pleeggezin. 'Het zwarte schaap', zo noemden mijn pleegouders me. Op mijn veertiende was ik er heel slecht aan toe. Ik huilde dagen achter elkaar, hield niet meer van mezelf. Ik voelde me zo onbegrepen, door niemand geliefd, door niemand gezien... Ik sneed mezelf, zonder dat iemand het zag. Zeventien was ik, toen ik over m'n oren verliefd werd: hetzelfde jaar nog beviel ik van mijn oudste dochter."

Op straat

"Maar de liefde hield geen stand. Drie jaar later had ik een ander vriendje, een verkeerd vriendje. Ik werkte bij een drogisterij en bouwde schulden op. Ik moest het huis uit en ging bij m'n ex wonen. Hij sloeg mij voor de ogen van mijn dochter - noodgedwongen moest ik het huis uit vluchten. Het was er niet meer veilig. Ik kwam letterlijk op straat.

Inmiddels was ik zwanger van mijn tweede kind. Ik moest zwerven. Ik heb overal en nergens gewoond. Ik had geen inkomsten, niks. Was compleet afhankelijk. Ik liep een pastoor van vroeger tegen het lijf: hij bracht mij naar een familie waar ik tijdelijk mocht wonen. Mijn oudste dochter stond onder toezicht en ik liep het risico dat ze bij me weg werd gehaald. Mensen boden aan mijn kind op te vangen, en ik pakte het aanbod met beide handen aan. Zo bang was ik dat mijn dochtertje door Jeugdzorg bij me weggehaald zou worden. Vanaf het moment dat mijn dochter niet meer bij me woonde, realiseerde ik me dat het tijd werd om mijn leven op de rails te krijgen. Het was tijd voor verandering."

Mijn redding

"Dat mijn dochter niet meer bij me was, werd gek genoeg mijn redding. Ik deed er alles voor om haar weer een veilig thuis te kunnen bieden. Ik belde het Leger des Heils en kwam in een traject van Tien voor Toekomst. Ik krabbelde op, werd schuldenvrij. In oktober 2013 beviel ik van mijn tweede kindje, drie maanden later kreeg ik een eigen huis. Ik was zo blij. Het was me gelukt! Het ís me gelukt. Alles is mogelijk, dat geloof ik echt. Hoe diep je ook hebt gezeten. Ik ben nu 27, heb vier kinderen en doe het allemaal zelf."

"Alles is mogelijk, dat geloof ik echt. Hoe diep je ook hebt gezeten."

Beste moeder

"Ik wil de allerbeste moeder zijn. Een rolmodel voor mijn kinderen. Aan ze laten zien dat een verkeerde start niet bepalend is voor je toekomst. Dat je, als je fouten maakt, kunt kiezen om ze daarna niet meer te maken. Ik had zo graag zelf een vader en moeder gehad die me advies gaven, me behoedden voor de fouten die ik heb gemaakt... En toch, hoewel ik zelf niet het liefdevolle thuis heb gehad, ik heb genoeg liefde in mij om een goede moeder te zijn. En die liefde is van God, dat voel ik. Hij was erbij, al die tijd."

Een droom

"Ik ben gaan boksen en daar ligt mijn droom. Een eigen training opzetten en boksen met jonge vrouwen van wie het leven een puinhoop is. Weerbaarheid, zelfvertrouwen opbouwen. Want dat is waar het mis gaat. Boksen heeft mij enorm geholpen om een goed zelfbeeld te krijgen. Ben ik bang om klappen te krijgen of durf ik de confrontatie aan te gaan? Laat ik over me heen lopen of kom ik voor mezelf op? Ik heb geleerd om de regie te nemen over mijn eigen leven. En ik ben enorm trots op mezelf."