“Ik ben een strijder; ook omdat het moet”

Met de moord op haar man Ebel verloor Lora haar ‘alles'. Haar leven stond helemaal op z'n kop. "Maar je moet gewoon door, ook voor de kinderen."

Gepubliceerd: 07 september 2016 in Leven Tekst: Menno de Boer Beeld: Rosalie Huisjes

“Ik ben een strijder; ook omdat het moet”

Met de moord op haar man Ebel verloor Lora haar ‘alles'. Haar leven stond helemaal op z'n kop. "Maar je moet gewoon door, ook voor de kinderen."

Gepubliceerd: 07 september 2016 in Leven Tekst: Menno de Boer Beeld: Rosalie Huisjes

En daar sta je dan. Terug in Nederland. Je man vermoord, verkracht, de zorg voor twee kleine  kinderen… Dan kun je nog zo’n doorzetter zijn, maar er zijn grenzen. Of niet? Ik zit bij haar aan de  keukentafel. Ze ziet er zeker niet uit als een hoopje ellende. Een jonge, sterke vrouw, lekker  bruin geworden op vakantie in Frankrijk, een stralende lach. Maar er gaat veel leed verscholen achter het vrolijke uiterlijk van Lora Kremer. Het is nu tweeëneenhalf jaar geleden dat haar man vermoord werd tijdens een roofoverval in Kenia, het land waar ze samen zendingswerk deden. “Veel mensen vinden mij sterk,” geeft ze toe. “Ik ben ook wel een strijder, maar dat  heeft twee kanten. Het zit in me, maar soms moet het ook gewoon. Je moet door, voor jezelf, voor de kinderen, gewoon om te overleven.”

Zo eenzaam

Ik weet niet zo goed wat ik moet vragen, omdat het leed in haar leven zo groot is. Daarom ben ik maar gewoon begonnen met ‘ben jij een doorzetter?’ Al snel wordt duidelijk dat haar vasthoudende karakter niet voldoende is geweest om overeind te blijven. “Je kunt nog zo sterk willen zijn, je wordt altijd weer geconfronteerd met dat enorme verlies. Dan ben je op vakantie, omdat je door wilt gaan met leuke dingen doen met je kinderen, en dan zit je daar ’s avonds voor je tentje. Kaarsje aan, kids in bed, overal geluiden van vrolijke families om je heen… O, wat kun je je dan verschrikkelijk eenzaam voelen. Of als je thuiskomt, een leuke tijd hebt gehad, maar er is niemand om dat mee te delen. Dan wil ik het wel naar God uitschreeuwen: HOE  LANG  NOG?! Het voelt zo onrechtvaardig, zo oneerlijk. Al dat verdriet. Het gemis. Overal alleen voor staan. Soms ben ik er zo klaar mee.”

God is erbij

Ondanks het drama, ervaart Lora nog dagelijks Gods nabijheid, troost en kracht in haar leven. “Natuurlijk ben ik boos en verontwaardigd. Ook richting God. Dat hoort bij een intieme relatie. Maar Hij is erbij. In alles. Hij heeft mij nooit losgelaten. En ik merk dat God bezig is met herstel. In hele kleine stapjes, gevoelens, woorden uit de Bijbel, door de kinderen, in muziek. Heel langzaam, dwars door de pijn heen, merk ik Zijn kracht in mijn leven.” Het is even stil en dan voegt ze toe: “Maar ik zou Ebel er ook zo graag bij willen hebben…”

‘Ik ben er nog lang niet’

De komst van de fotograaf onderbreekt ons gesprek. We gaan even de tuin in voor een fotosessie. Een vriend van Ebel heeft daar een replica van het huis in Kenia gemaakt. “Hartstikke mooi gemaakt, leuk voor de kinderen, maar ook wel heel confronterend hoor,” zegt Lora. “Ik zie niet alleen het huis, maar ook alles wat daar heeft plaatsgevonden.” Als ons gesprek verdergaat, geeft Lora aan dat ze ‘goed op weg is’. “Maar ik ben er nog lang niet,” volgt er direct op. Ik ben best trots op waar ik nu sta en voel me ook steeds sterker worden. Dat was wel anders toen ik net terug in Nederland was. Toen zat ik vol met verdriet, angst en wanhoop. Ik ben op een gegeven moment een speciale therapie gaan volgen: EMDR. Dat staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing en is een manier om nare ervaringen te verwerken. Je moet dan je ergste herinnering oproepen, waarbij vervolgens beide hersenhelften geactiveerd worden om zo de herinnering die opgeroepen wordt, los te koppelen van angstgevoelens. Bij mij maakte de afschuwelijke herinnering aan Ebel in een plas bloed plaats voor een herinnering aan Ebel die op dat moment naar de hemel ging. Dat was een hele genezende ervaring.”

Strijden tegen gebrokenheid

Lora heeft, nu de kinderen allebei naar school gaan, een studie theologie opgepakt. Ook spreekt ze geregeld voor groepen en kerken. “Ik zie zoveel gebrokenheid om me heen, daar wil ik graag tegen strijden. God geeft mij de mogelijkheid iets te doen met mijn verhaal. Hoe afschuwelijk het ook is. Ik praat vooral over intimiteit met God en over Gods liefdevolle Vaderhart. Twee hele belangrijke dingen in mijn leven. Ik heb laatst gesproken over het verhaal uit de Bijbel waarin Jezus de overleden Lazarus weer tot leven roept. Jezus huilt in dat verhaal, terwijl Hij weet dat Hij Lazarus uit de dood gaat terughalen. Hij heeft verdriet met de verdrietigen, maar heeft ook de oplossing. Hij doet het meest onwaarschijnlijke, onmogelijke en onvoorstelbare. Ook in onze levens. Ook in het mijne. Jezus helpt je, maar het is jouw keuze om aan God vast te houden als degene die een plan met jouw leven heeft. De intimiteit die ik met Ebel had, deel ik nu met God. Ik heb zijn Vaderhart gevonden en Hij is er, ook in mijn grootste nood.”

Ik moet door

Lora gaat door, moet door, wil door. Ook al is het soms zwaar, ze vertrouwt op God. En het is te zien dat het voor haar geen ‘maniertje’ is om te overleven. Ze is er zichtbaar en rotsvast van overtuigd dat God voor haar zal zorgen. “Ik leer, onder meer door mijn studie, steeds meer over wie God is. Ik heb enorm veel ontzag voor Hem. Ik kan me een toekomst zonder Hem ook niet voorstellen. Hoe die eruit zal zien? Ik heb geen idee… maar ik ben wel benieuwd.”