'Ieders talent wordt hier ingezet'

Het is vroeg op de zondagochtend, als ik het korps van het Leger des Heils op ‘De Wallen’ in Amsterdam binnenloop. Louis is bezig met het klaarzetten van tafels en stoelen. En ook in de keuken is het al een drukte van belang.

Gepubliceerd: 16 januari 2020 in Leven Tekst: Evelien Kremer Beeld: Evelien Kremer

Vandaag is er na de bijeenkomst ook een lunch. Annie smeert broodjes en ondertussen roert Henny in de soep. Tussendoor vertelt Henny dat ze vroeger bij Majoor Bosshardt heeft gewoond. Even later komen ook haar man Koos en dochter Margo binnen. Margo is regio-officier binnen het Leger des Heils. Op de achtergrond hoor ik Wim, de organist, zachtjes spelen. Ieders talent wordt hier ingezet om er een mooie bijeenkomst van te maken. Ik word enthousiast begroet en voel me meteen meer dan welkom. 

Na de bijeenkomst ga ik aan tafel zitten bij Ron en Marko, beiden geboren in Amsterdam. Ron: “Ik zing bij een dak- en thuislozen koor de ‘Straatklinkers’. We zingen Amsterdamse-, christelijk- en ook zeemansliederen. We zingen waar we worden uitgenodigd. We krijgen een klein bedrag en een happie eten.” Marko vult aan: “Ik ben een tijdje kok geweest bij ‘Bij Bosshardt’.” Als alle tafels door Karin zijn voorzien van broodjes en soep, schuift ook zij bij ons aan. Karin: “Weet je dat ik Marko al 31 jaar ken, we zijn elkaar uit het oog verloren en bij Bij Bosshardt weer tegengekomen. Uiteindelijk zijn we samen naar het korps hier gegaan.”

We zijn hier één

Marko: “Ron en ik kennen elkaar van de mannen-avond die door het korps wordt georganiseerd. Daar help ik ook mee in de keuken, als vrijwilliger. Henny is daar onze chef-kok. Als je hier over de drempel komt, dan voel je de warmte. Dat je bij de familie hoort. Het publiek is heel divers. Alle kleuren, soorten en maten komen hier. Verslaafden, daklozen, maar ook mensen met veel geld. Alle geloven en alle rassen. We zijn hier één. Er is geen onderscheid en je talenten worden gezien. Dat is zo lekker aan deze plek. Zo voelt het ook.” Karin: “En niemand heeft hier een oordeel over een ander, hoe mooi is dat. Mijn leven is ook niet altijd makkelijk geweest, toen ik na mijn scheiding dakloos werd, heb ik zelfs nog even bij de nonnen gewoond. Over het leven hoef je mij niks meer te vertellen”.

Ik weet nu wat mijn talent is

Ron knikt bevestigend: “Ik ben nogal game-verslaafd, dus ik kom niet elke zondag hier. Er zijn hier wel mensen die mij mogen en dat geldt andersom ook. Ik vind het leuk om vrijblijvend te komen, het moet geen must zijn. Ze weten ook bijna alles van mij. Gewoon, omdat je op een gegeven moment alles vertelt hier. Dat doe je bij mensen die je echt graag mag, mensen die je kunt vertrouwen. Mijn hart ligt niet op mijn tong hoor, zo is het niet. Op een gegeven leer je mensen kennen en als ze dan goed en lief voor je zijn, dan doe je dat. Dat heb ik leren waarderen.” Marko knikt instemmend: “En dat je ook wordt gewaardeerd hier, dat vind ik zo prettig. En het mooie is dat ik daar zoveel kracht uit haal, dat ik nu ook weet wat mijn talent is. En dat is dat ik ook andere mensen hier dat zelfde gevoel kan geven, dat gevoel van waardering."

Cirkel is rond

Hij vervolgt: "Ik heb een moeilijke tijd achter de rug, maar ben er weer helemaal bovenop gekomen. Dankzij deze plek heb ik weer kracht gevonden om verder te gaan. Dus wil ik ook kracht geven. Het is geven en nemen, zo zie ik het. Ik heb dat hier gevonden, natuurlijk ook bij vrienden en mijn moeder hoor. Maar het is ook bijzonder om dat van wildvreemden te horen.” Karin: “Het is mijn droom om hier heilssoldaat te worden. Binnenkort word ik ook gedoopt. Dit was voor mij een heel proces. Vijfenveertig jaar lang dacht ik dat ik gedoopt was. Totdat mijn moeder terminaal ziek was en ze mij op haar sterfbed vertelde dat dat niet zo was. Ik kan je vertellen dat ik in shock was. Daar is het proces in gang gezet. Ik ben dankbaar dat Ben van het Korps zo enorm veel moeite doet om mijn doop mogelijk te maken. Voor mij is de cirkel rond.” 

Draai gevonden

Karin: “Inmiddels heb ik mijn draai hier ook helemaal gevonden. Dat ging echt zo natuurlijk. Van Marko leer ik ook veel, en omgekeerd. Alleen al over hoe je je grenzen moet aangeven bijvoorbeeld. Blijkbaar een talent van mij, waarvan ik nooit wist dat ik dat had. En weet je wat ook zo lief is, ik kreeg een knieprothese en weet je wie er de dag daarna met een gebakkie en boodschappen voor de deur stond? Marko! Dat iemand zijn tijd en energie aan jou geeft, ik krijg het er nog warm van.” Marko: “En alle mensen hier zijn ook zo lekker puur en eerlijk. Ze zeggen alles. Bijvoorbeeld als je iets goed doet, maar ook als dat niet zo is. Daar houd ik van. Lekker duidelijk.”

Ik hoor weer toekomstmuziek

Ron kan dit alleen maar bevestigen: “Ik kom hier al een tijdje en voor je het weet ben je geen onbekende meer hier. Hanny, die hier ook komt, ken ik van het koor de ‘Straatklinker’. En natuurlijk Henny, dat is de moeder van Margo. En natuurlijk de man van Henny, Koos. Dat gebeurt dus als je hier langer komt.” Marko vult aan: “Het klinkt misschien een beetje cliché, maar het is hier echt een warm bad. En daar houd ik wel van, een lekker warm bad. En dat je weer toekomstmuziek hoort, hoe mooi is dat! In mijn slechte periode was er geen muziek, de zender was dood, zeg maar. En het warme bad was inmiddels ijskoud en leeggelopen. In mijn jonge jaren heb ik als homoseksueel behoorlijk klem gezeten. Ik hoorde toen verhalen van Majoor Bosshardt en dat werkelijk iedereen voor haar gelijk was. Dit is mij altijd bijgebleven. Eigenlijk kan je dus wel zeggen dat ik al vanaf jongs af aan affiniteit heb gehad met het Leger des Heils.”