Hij kookt en tuiniert voor zijn buren

Amresh woont in een gloednieuwe community in Utrecht. Daar is hij vrijwillig chefkok en ‘chef plant’ in de gemeenschappelijke keuken en tuin.

Gepubliceerd: 03 maart 2018 in Samenleving Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Margriet Alblas

Zijn studio in het wooncomplex van ‘Place2BU’ in Utrecht staat en hangt vol met planten. Om zijn bed heen staan takken van een boom die naast het complex is omgehakt. Amresh (27) woont in een nieuw project in de wijk Leidsche Rijn in Utrecht. Hoge gekleurde woningen, gemaakt van containerstaal, op een terrein dat nog als bouwput oogt. Het is een community voor statushouders, mensen uit de maatschappelijke opvang van bijvoorbeeld het Leger des Heils en studente. Voorwaarde om er te wonen is dat je iets bijdraagt aan de gemeenschap. Ofwel: je moet 'een goede buur' zijn. Amresh is dat door vrijwillig te koken voor zijn buren en samen met anderen de gemeenschappelijke (moes)tuin te ontwerpen en te onderhouden.

Waarom kook en tuinier je vrijwillig?

“De voorwaarde om hier te mogen wonen is dat je bijdraagt aan de gemeenschap. Dat houdt in dat je veel contact moet hebben met je buren. Mensen die reïntegreren vanuit de opvang of net een status hebben, leren zo functioneren in de samenleving. Deze plek is eigenlijk een mini-maatschappij, gericht op sociale cohesie. Alles gaat heel democratisch. We stemmen over wat we gaan doen en hoe dat moet gebeuren. Op die manier zijn er bijvoorbeeld eetavonden, een taalcafé en creatieve middagen ontstaan. We doen alles met elkaar. Maar het mooie vind ik dat je gewoon kunt zeggen: hé, daar ben ik goed in, dat wil ik wel doen. Ik kook graag en ik houd van planten. Dus nu ben ik hier chefkok en ‘chef plant’.”

Wat doet het vrijwilligerswerk met jou?

 “Toen ik hier net kwam wonen, raakte ik depressief. Alles was nog heel kaal, echt een bouwput. Ik ben sowieso gevoelig voor depressie; het is de reden dat ik al een aantal keer moest stoppen met studeren. Ik kwam mijn kamer niet uit en zat hele dagen binnen. Het mooie is: dat kan hier eigenlijk niet. Ik werd op de binnenplaats aangesproken door een man, die zei: jij en ik moeten eens een wijntje doen. Dat deden we en hij bleek mijn gevoel van eenzaamheid te herkennen. Het meedoen, met de plannen voor de tuin, en het praten met anderen hielp mij uit mijn depressie. ‘Ah kom, ga je mee eten’, vroegen mijn ganggenoten dan. Het geeft me voldoening om voor en met de hele groep te koken. Ik had nooit voor mogelijk gehouden dat ik een hele keuken kon runnen met mijn buren.”

Waar droom je van?

"Ik begin binnenkort met een opleiding tot kok. Ik geniet enorm van koken, dus ik hoop dat ik daar ook mijn werk van kan maken. En ik heb enorm veel zin in de zomer, als er hier op het plein bij mijn huis wordt gebarbecued, getuinierd in de moestuin, gehangen rond een kampvuur - daar hebben we allemaal heel mooie plannen voor. Samen met een landschapsarchitect die hier ook woont, ontwerpen we nu hoe de tuin er uit moet komen te zien. Er komen fruitbomen, prairieplanten en druivenstokken. En ik weet dat als ik me eens naar voel, mijn buren vanzelf komen vragen waarom ik zo lang niet buiten ben geweest. Net zoals ik dat bij hen doe. Samen leven, eten en mijn studio steeds gezelliger maken met planten, dat is echt belangrijk voor me geworden."

Doe je dit omdat het moet of omdat je het wil?

 “Kijk, ik heb er nu ook tijd voor en het wordt natuurlijk gefaciliteerd door dit woonproject. Ik was misschien niet op het idee gekomen om te gaan koken en een tuin te gaan ontwerpen als er niet een commissie was opgericht die mij hiervoor vroeg. Maar het is nu een manier van leven. Het helpt mij, het helpt anderen en het maakt het wonen hier mooi. Daarom doe ik dit.”