Hans doet ‘maatschappelijke uitvaarten’

Hans Meijerink (50) maakt gemeentelijke uitvaarten maatschappelijk. "Soms zijn er mensen die helemaal niemand om zich heen hebben, of er is geen geld beschikbaar. De uitvaart die de gemeente dan regelt is eenvoudig. Ik schakel de maatschappij in en met vrijwilligers maken wij er dan een respectvolle afscheidsplechtigheid van."

Gepubliceerd: 19 maart 2019 in Samenleving Tekst: Evelien Kremer Beeld: Evelien Kremer

We treffen elkaar op een oude begraafplaats en Hans Meijerink, uitvaartondernemer, vertelt dat een jong gezin hem vannacht wakker heeft gebeld met de vraag of hun kindje op deze plek begraven mag worden. Na veel telefoontjes is het antwoord helaas nee. “Ik probeer altijd alles te doen, maar in dit geval was er echt geen mogelijkheid om dit te organiseren. Uiteraard raakt mij dat, want de ouders wonen om de hoek en ik kan mij voorstellen dat ze hun kindje graag dichtbij willen hebben.”

Verderop op de begraafplaats staat op verschillende grafstenen een palmblad afgebeeld. “Een teken van Christus’ overwinning op de dood. Vroeger wilde ik dominee worden en op de preekstoel staan, ik had het idee dat ik iets te vertellen had. Eigenlijk vond ik het als kind al aantrekkelijk. Toen ik klein was, was ik zelfs hulpkoster. Glaasje water op de preekstoel zetten, dat soort dingen. De koster van de kerk was een enorme brombeer, maar ik kon goed met hem overweg.”

Heb je er later nog iets mee gedaan? “Ik heb zelfs 4,5 jaar theologie gestudeerd. Geloof speelt een belangrijke rol in mijn leven, van kinds af aan al. Ik leerde dat het essentieel is dat mensen God kennen en leven volgens zijn regels. Niet alleen regels op papier, maar vooral ook de regels van de traditie. Toen dacht ik dat het goed was om zo te leven. En regels hebben ook wel een voordeel, want ze geven duidelijkheid. Nu sta ik er anders in. Vandaag de dag wil ik Jezus’ voorbeeld navolgen. Gods liefde laten zien, eigenlijk in alles, maar specifiek ook wel in mijn werk. Soms heb ik nog moeite met de vrijheid. Ik bepaal nu namelijk zelf hoe ik mij gedraag, met in gedachten mijn geloof en mijn overtuigingen.”

Wat deed je voordat je uitvaarondernemer werd? “Na mijn studie theologie, die ik uiteindelijk niet heb afgerond, nodigde een kennis mij uit om bij hem te komen werken. Hij was makelaar. Bijna 20 jaar heb ik dat gedaan. Super commercieel natuurlijk, maar ik merkte dat ik vooral het proces van mensen begeleiden erg leuk vond. En daarbij zijn huizen ook wel interessant. Toen ik deze baan verloor, was dat achteraf eigenlijk wel een zegen.”

Je baan verliezen een zegen? “Ik merkte dat ik in mijn werk meer wilde zorgen, liefde doorgeven en liefde laten zien. Het was eigenlijk precies het goede moment om mezelf te verbeteren, en dan bedoel ik niet financieel hoor! Een oude kennis van mij was aan het franchisen in de uitvaartbranche en zo kwam ik ermee in aanraking. Hij zei mij altijd dat je tevreden moet zijn met genoeg. Goed is goed. Mooie uitspraken die ook nu voor mij nog belangrijk zijn. Ik nam het van hem over en doe het nu al 7 jaar. Voor mij is het belangrijk om transparant te zijn over je kosten. Ik verdien niks op de producten en diensten die ik van derden doorlever, dat wil ik ook niet. Mijn verdienste zit hem alleen in de begeleiding van de nabestaanden.”

"Ik bel zelfs ook aan bij de buren, soms komen er dan toch zomaar zes, zeven mensen op een uitvaart."

Je doet maatschappelijke uitvaarten, hoe kom je daaraan? “Ik heb erom gezeurd bij de gemeente. Het was helemaal niet transparant. Ik vond dat onbevredigend en daarbij wist ik dat het anders kon. De gemeente heeft een uitbesteding gedaan en vier bedrijven hebben daarop ingeschreven. Ik had de beste inschrijving. Op twee punten sprong ik er volgens de gemeente ook uit. Duurzaamheid is voor mij belangrijk, bijvoorbeeld geen spaanplaatkisten, maar hout. En zoveel mogelijk zonder metaal. Het inschakelen van de maatschappij was een ander punt. Ik heb bijvoorbeeld een Facebookgroep waar mensen zich vrijwillig aanmelden. Als ik daar een vraag stel; dan melden zich dragers, sprekers of bijvoorbeeld de bloemist. Inmiddels heb ik zeker 75 maatschappelijke uitvaarten gedaan. Ik heb er zelfs de landelijke pers mee gehaald."

"Ik was de eerste kleine ondernemer die dit deed. Ik wil graag een inspiratie zijn voor anderen en ik hoor ook dat ik dat ben. De financiële vergoeding die er tegenover staat is niet hoog, maar het is mooi om te doen. Ik vind dat overledenen, ook als ze in eenzaamheid zijn gestorven, met respect en waardigheid moeten worden uitgedragen. Ik probeer ook altijd om nabestaanden op te sporen die iets weten te vertellen over de overledene. Ik bel zelfs ook aan bij de buren, soms komen er dan toch zomaar zes, zeven mensen op een uitvaart. Mensen nemen graag de moeite om een overledene te eren. Dat wil ik ook. Ik heb maar een of twee keer meegemaakt dat er echt helemaal niemand was.”

Wat is de uitdaging in je werk? “Soms wordt boosheid, schuldgevoel of verdriet op mij afgereageerd. Daarbij moet ik ook met verschillende groepen mensen omgaan. Ik vind het dan niet altijd makkelijk om mijn geduld te bewaren. Ik merk soms echt dat ik dan op mijn tanden moet bijten. Tegelijkertijd kan ik mij toch ook makkelijk aan mensen aanpassen. Ik ben een soort kameleon. De ene dag regel ik een uitvaart voor een advocatenfamilie en de andere dag sta ik bijvoorbeeld op een locatie van het Leger des Heils. Een vriendin zei tegen mij, dat mijn sterke punt is dat ik mensen om mij heen verzamel en motiveer om iets te doen. Mijn netwerk inzetten dus. Nu zij dat zo heeft gezegd, merk ik dat ik dat ook bewuster doe, dat helpt.” 

Waar ben je dankbaar voor? “Ik heb een hoop ellende meegemaakt. Tot twee keer toe ben ik echt alles kwijtgeraakt. Dat gun je niemand. Aan de andere kant heeft het mij ook veel gebracht en kan ik zelfs zeggen dat het goed is geweest. Ik ben niet dankbaar voor de ellende zelf, maar wel voor de positieve gevolgen. Ik ben er beter uitgekomen. De verhalen achter de maatschappelijke uitvaarten, die ken ik. Ik heb zelf nooit onder de brug geslapen, maar ik ben er dichtbij geweest. Het maakt mij extra dankbaar voor hetgeen ik van God heb gekregen. En mijn vier kinderen natuurlijk, schatten van mensen, daar heb ik het zo enorm mee getroffen. Vanaf de dag dat ze geboren zijn, is het alleen maar leuker geworden.”