De kunst van Gordon

‘Just keep on keeping on’ hangt er aan de wand van zijn kamer in Huis en Haard. Gordon woont bij het Leger des Heils, waar zijn slaapkamer ook zijn atelier is. Grote kleurige doeken hangen en staan rondom zijn bed. Hoe hij hier is beland is een heel verhaal, maar liever vertelt hij over zijn kunst.

Gepubliceerd: 24 augustus 2018 in Geluk Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Marleen Kuipers

“Mijn stijl is heel simpel. Ik leerde ooit op de kunstacademie in Zuid-Afrika, waar ik vandaan kom, om heel realistisch te schilderen. Het heeft twintig jaar geduurd voor ik dat helemaal kon loslaten.” Gordon keek de kunst af van zijn vader, die striptekenaar was. “Ik kon al goed tekenen voor ik kon schrijven. Toen ik vijf was keek ik vooral naar wat mijn vader maakte. Voor hij stierf zei hij tegen me: zoek je eigen stijl. Toen durfde ik terug naar het simplistische. Weet je, de meeste kunstenaars durven dat niet, ze denken dat technieken en structuren hen tot kunstenaar maken. Want dit líjkt simpel. Maar simplistisch is iets anders dan simpel. Kijk naar Andy Warhol of Picasso. Hen heb ik veel bestudeerd.”

In Zuid-Afrika kon je kunstenaar zijn zonder de kunstacademie af te maken. Maar toen Gordon naar Nederland vluchtte, merkte hij dat diploma’s hier veel belangrijker worden gevonden. In zijn omgeving in Zutphen begrijpen ze zijn kunst ook niet zo. “Ik heb in Amerika schilderijen voor 10.000 euro per stuk verkocht. De boeren hier in de omgeving begrijpen niet wat kunst waard is. Ze denken dat vijftig euro normaal is. Maar dat zijn alleen al de kosten van het materiaal. Maar ach, ik geef veel van mijn kunst nu weg. Ik hoef er niet zozeer meer geld mee te verdienen, want ik zit ook in de ziektewet. Maar ik móet schilderen. Als ik stop, beland ik in een diep dal. Kunst maken houdt me rustig.”

Wapens in de zee
Gordon heeft last van PTSS. Dit trauma heeft hij opgelopen door in de apartheidsoorlog in Zuid-Afrika te strijden tegen het regime, en in de Zuid-Afrikaanse Grensoorlog als betaald soldaat. "Ik ben later nog eens naar Afrika terug gegaan om van Nelson Mandela en Desmond Tutu een pardon te krijgen. Je kreeg erkenning en vergeving voor wat je had moeten doen in de oorlog, op voorwaarde dat je je wapens in de zee zou gooien.” Over deze moeilijke ervaringen praat Gordon niet graag. Hij is ook bang dat het de aandacht van zijn kunst afhaalt. Want de vrolijke, kleurige schilderijen - dat is wie hij nu is en wil zijn. 

Shampoo-stank
De surfstranden en de Afrikaanse huisjes op zijn schilderijen; het zijn beelden uit het verleden. Als je met Gordon praat, krijg je veel geschiedenis en liefde voor zijn land van herkomst mee. “Vanaf mijn veertiende heb ik veel gesurfd, we hadden de beste surfstranden van de wereld. Ik maak altijd zes schilderijen met hetzelfde thema. Het thema van nu is toevallig strand. Maar kijk, hier zie je Zulu’s. Ik heb van Zulu’s leren jagen. Witte mensen zijn daar slecht in, die stinken door hun deodorant en shampoo. De wilde dieren ruiken je dan al van verre.” De verhalen die bij zijn schilderijen horen, krijg je er gratis bij als je een bezoek brengt aan zijn opslag. Het is een mengeling van trots en pijn. 

Nachtmerries
Wat opvalt aan het werk van Gordon is dat de lijnen nooit stoppen, alles is met elkaar verbonden. “Sinds eind jaren negentig schilder ik alleen nog met verbonden lijnen. De verf die ik gebruik, meng ik ook nooit. Het zijn regels waar ik me goed bij voel. Ik schilder keurig binnen de lijntjes.” Misschien is het die uiting van zijn creativiteit, in een duidelijke structuur, waardoor hij van de whisky af kan blijven. “Ik dronk om mijn nachtmerries te vergeten. Ik heb drie keer geprobeerd op mijzelf te wonen, maar het lukt me gewoon niet. Hier bij het Leger mag ik schilderen, en heb ik minder nachtmerries.”

Wil je Gordons kunst kopen? Kijk dan eens op www.kunstvangordondumayne.nl en maak gerust een afspraak met hem.