Een brief van Hamid

Hamid Adli (48) woont bij het Leger des Heils. In deze brief deelt hij zijn gedachtewereld. Over de plannen die hij had, zijn stemmen en over hetgeen hij is kwijtgeraakt in zijn leven. “Als ik op een paard zit, vergeet ik even mijn problemen.”

Gepubliceerd: 22 maart 2019 in Leven Tekst: Evelien Kremer Beeld: Evelien Kremer

Goh. En dan sta ik opeens in het middelpunt van de belangstelling. Dat vind ik best lastig, maar ik wil ook graag mijn gedachten met jullie delen.

Haren knippen
Ik had altijd veel plannen en wil ook graag dat mensen mij zien als iemand die iets te bieden heeft. Maar steeds weer opnieuw beginnen, daar word ik moe van. En dat heb ik ook al zo vaak gedaan. Als ik een tijdje geen last heb van mijn stemmen, dan vind ik het fijn om mensen om mij heen te hebben. Ik nodig graag mensen uit en vind het heerlijk om cadeautjes te geven. Toen ik de laatste keer bij mijn moeder in Marokko was heb ik veel cadeautjes mee terug genomen. Dan zien mensen dat ik het kan, dat ik iemand ben, dan ben ik trots op mijzelf. Ik verzorg mijzelf ook graag en vind het belangrijk om er netjes uit te zien. Amin, een oude buurman, komt zelfs af en toe mijn haren knippen.

Maar er is van alles met mij aan de hand. De stemmen zijn nu rustig, maar ik kan soms niet slapen omdat ik bang ben dat ze terugkomen. Dat ligt altijd op de loer. Ik moet echt rustig blijven in mijn hoofd. Ik heb er pilletjes voor en methadon, maar soms moet ik echt cocaïne gebruiken, om maar rustig te worden. En ik heb ook zo’n behoefte aan positieve gevoelens. Achteraf voel ik mij verschrikkelijk, het maakt mij kapot. En ik heb al zoveel verloren…

Gaten in mijn hoofd
Ik bedoel maar. Twee huwelijken en twee zonen. Ik ben vijftien jaar dakloos geweest, altijd weer ergens anders logeren of in een opvang slapen. Ik heb zoveel mensen teleurgesteld. Misschien mijn moeder in Marokko nog wel het meest. Of mijn vrienden daar. Hier in Nederland heb ik geen vrienden. Mensen die ik ken vinden je alleen leuk als je drugs of geld hebt. Ik heb er weleens over gedacht om met mijn vrienden van vroeger in Marokko te skypen, maar ik heb ze niet zoveel te vertellen waar ik trots op ben. Ik kan mijn ervaringen met justitie delen, of vertellen over alle boetes en schulden die ik heb, maar ja… Soms denk ik erover om terug te gaan naar Marokko, maar waar moet ik beginnen? Bij mijn familie zijn kost mij ook veel energie. Ik wil zo graag laten zien dat het goed gaat, maar ik kan niet inschatten of dat ook lukt. Ik vergeet ook zo veel, soms moet iemand anders zelfs tegen mij zeggen wat ik moet doen of wat we afgesproken hebben. Er zitten gaten in mijn hoofd, zeg maar. Mijn geheugen werkt gewoon niet altijd even goed.

Vroeger had ik allerlei leuke baantjes; bij een opticien, maar ook als koerier van speciale goederen. Toen ik nog in Marokko woonde zat ik zelfs 15 jaar bij de Nationale Garde van Koning Hassan II en zijn zus, daar reed ik professioneel paard. Nu werk ik niet meer, want ik ben namelijk 100% afgekeurd. Ik weet nooit zo goed of dat goed of slecht voor mij is. 

Gelukkig heb ik nu wel een kamer waar ik kan wonen. Hier bieden ze ook werk aan, productiewerk. Daar ga ik een paar halve dagen in de week naartoe. Dit geeft mij wat afleiding en zo verdien ik er ook een zakcentje bij. Soms gaan we op uitje naar de manege. Ik vind het geweldig om paard te rijden, want dat heb ik vroeger natuurlijk ook veel gedaan. Als ik op een paard zit, vergeet ik voor even mijn problemen. Ik probeer weer een klein beetje vooruit te kijken, ook al vind ik dat nog moeilijk.

Als mensen mij vragen hoe het met mij gaat, zeg ik altijd maar dat het goed met mij gaat, want dan geloof ik er zelf ook in.