Dezelfde agenda, dag in dag uit

Midden in de drukke Utrechtse volkswijk Zuilen staat een klooster: het Cenakelklooster. Er wonen vijf zusters die zich ‘Dienaressen van de Heilige Geest van de Altijddurende Aanbidding’ noemen. Zuster Maria Confidens is overste in het klooster. Al 54 jaar geeft zij al haar tijd aan de bediening van het gebed. Dag in, dag uit.

Gepubliceerd: 16 mei 2017 in Geloven Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Wendy Bos

We spreken af in het klooster, omdat zuster Maria Confidens niet onnodig buiten het klooster komt. Eenmaal binnen word ik vanachter een raampje verwezen naar een kleine kamer. De kamer lijkt een beetje op een verhoorkamer; grote houten spijlen tussen mij en zuster Maria. “Is dat ter bescherming?” vraag ik, nadat we de hand door de spijlen hebben geschud. “Nee hoor, dat is meer symbolisch. Het laat zien dat wij buiten de wereld staan. We leven hier afgezonderd. We komen weliswaar alleen buiten het klooster als het strikt noodzakelijk is, maar dit zijn geen gevangenistralies.”

Wat bezielt de zuster om zich zo te willen afzonderen? Dat is een vraag die ze regelmatig van bezoekers krijgt. “Ik had als kind al het verlangen om zo te leven. Ik groeide op in het Westland in een groot, gelovig gezin. We gingen elke dag naar de heilige mis. Er groeide bij mij een grote liefde voor Jezus Christus. Natuurlijk leek het me fijn om een gezin te krijgen, maar ik voelde een groter verlangen naar dit leven. Ik hield meer van Christus en kreeg innerlijke zekerheid toen ik op mijn negentiende besloot om non te worden.”

Wakker blijven

Zuster Maria Confidens leeft volgens een dagorde. Elke dag is op dezelfde manier ingedeeld. Om half zes opstaan, om kwart over zes het eerste gebed. Elke ochtend om acht uur een eucharistieviering. Een middaggebed om kwart over twaalf, een getijdengebed om half vier ’s middags en een avondgebed om zes uur ’s avonds. “We bidden tussen die diensten door ook persoonlijk in de kapel. Zo hebben we ook nachtdiensten. Ik moest ’s nachts bidden op witte donderdag, en ik was zo slaperig! Toen kwam de zin van Jezus in mijn hoofd die hij tegen zijn slapende leerlingen zei in Gethsemane, vlak voor hij gekruisigd zou worden: ‘kunnen jullie niet eens één uur met mij waken?’ Ik bad God toen om kracht en gelukkig bleef ik wakker om te kunnen bidden.”

Radio luisteren

Het lijkt zo saai. En een beetje uitzichtloos. Altijd maar bidden, elke dag hetzelfde ritme. Wil je niet af en toe liever even naar buiten dan alleen maar binnen bidden? “Ik heb nooit spijt gehad van mijn keuze voor dit leven. Maar natuurlijk, het voelt soms als een offer. Soms wil ik ook even niet bidden. Maar Jezus heeft zijn hele leven opgeofferd voor ons. Als mijn leven als een offer voelt, voel ik me extra verbonden met Hem. En dat is wat ik zo graag wil; me verbonden voelen met God.” Op de vraag of niet elke dag dezelfde is, schudt zuster Maria haar hoofd. “We leven niet helemaal afgezonderd van de wereld. Elke dag horen we op de radio wat er in de wereld gebeurt. Voor die gebeurtenissen bidden we. Dat is onze taak. Dus we bidden elke dag andere gebeden, lezen andere gedeelten uit de Bijbel. We voelen ons niet elke dag hetzelfde.” En heeft ze als overste wel eens stress? “Ja, als ik iets met de computer moet doen en het gaat niet helemaal zoals ik wil. Dan heb ik ook wel stress. Ik laat het dan maar los en probeer het later nog eens. En als overste heb je meer verantwoordelijkheid, dus ik heb genoeg te doen. Als je bijvoorbeeld tuinzuster bent, heb je wel een rustiger leven.”

Vroeg uit bed

Een zachte bel herinnert aan het middaggebed dat zo begint. “Ik ben toch blij dat ik niet zo vroeg uit bed hoef ’s morgens,” zeg ik. De zuster lacht. “We gaan ook op tijd naar bed, hè. Dit leven is een geschenk, het is niet voor iedereen weggelegd. Maar een leven in aanbidding kan voor iedereen. Het gaat erom dat je God betrekt bij je bezigheden. Als ik ’s morgens begin, vraag ik: Heer, wat wilt u dat ik doe? En dan doe ik niet eerst het leukste, maar dat wat het meest nodig is. Dat is een uitdaging voor ieder mens.”