De schoonheid van verval

Veroudering, verrotting en verval zijn zaken die we over het algemeen afdoen als lelijk of vies. Toch hoeft de dood niet altijd angstaanjagend te zijn. Fotograaf Adrie Mouthaan laat met een prachtige fotoserie zien hoe uit eindigheid iets prachtigs kan ontstaan.

Gepubliceerd: 03 april 2017 in Duurzaamheid Tekst: Bertina Kramer Beeld: Adrie Mouthaan

“Mijn werk begint altijd met een fascinatie voor een beeld. Vervolgens bedenk ik een serie daaromheen. Wanneer je iets kan herhalen, wordt het namelijk een fenomeen. Ik herhaal de vorm en varieer in de objecten. De schimmelserie valt overigens wel uit de toon bij mijn andere series: normaal maak ik voornamelijk portretten van mensen.”

Ik werd gefascineerd door schimmels toen ik erachter kwam dat er in Nederland een compleet schimmelinstituut bestaat, het Westerdijk Instituut. Daar wordt een collectie aan levende schimmels bewaard. De vormen en kleuren die schimmels aan kunnen nemen, zijn echt fascinerend. Ik liet vervolgens 25 kweekjes maken waaruit uiteindelijk deze kunstwerkjes ontstonden.”

Als je aan schimmel denkt, denk je aan de muren een oude badkamer of de sinaasappels die liggen te rotten in je koelkast. Je associatie met schimmels is dat ze vies zijn. Ze horen inderdaad bij verval en kunnen je vijand zijn - maar tegelijkertijd kunnen ze van betekenis zijn. Denk aan penicilline, de bekende bacteriedodende stof die door een schimmel wordt gemaakt. Of de Talaromyces Purpurogenus: een schimmel die rode kleurstof produceert, die gebruikt wordt in de verfindustrie.”

Wie is Adrie Mouthaan?

Adrie Mouthaan wordt in 1966 in Katwijk geboren. Van 1986 tot 1989 volgt hij de School voor Fotografie en Fotonica. Hij werkt als nieuwsfotograaf voor Trouw en Het Parool en verlegt gaandeweg zijn specialisme naar portretfotografie. In 2006 en 2010 wint hij een Zilveren Camera voor foto’s uit zijn vrije werk. De schimmelserie die hij in 2016 maakt, wordt onder meer gepubliceerd in Volkskrant en in Quest. Deze foto’s geven op een indrukwekkende wijze weer hoe uit schijnbaar verval iets prachtigs tot leven kan komen.