De schildpad van familie Vet

Wat betekent je huisdier voor jou? Meneer en mevrouw Vet vertellen wat Henkie voor hen betekent.

Gepubliceerd: 28 juli 2017 in Geluk Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Margriet Alblas

De schildpad van familie Vet

Wat betekent je huisdier voor jou? Meneer en mevrouw Vet vertellen wat Henkie voor hen betekent.

Gepubliceerd: 28 juli 2017 in Geluk Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Margriet Alblas

Schildpad Henkie is 48. Tenminste, dat denkt mevrouw Vet (81). Meneer Vet (83) denkt van niet. “Ik blijf het zeggen: hij is een jaar ouder.” Helemaal duidelijk is het dus niet, maar dat Henkie al een tijd bij hun gezin hoort, dát is zeker. In een kartonnen doos met een krant ligt hij te slapen. “Hij slaapt alleen maar, hoor. Het is een sloom beest.” Mevrouw weet precies wat hij eet. Witlof, sla, peer, appel, perzik. Meneer: “Niks ervan, in een peer zitten draadjes, dat krijgt hij niet op."

Zo’n 48 jaar geleden was het, dat het stel uit Gouda weer zaad gingen halen voor de vogels in de volière. “We liepen langs zo’n zwembadje. Daar probeerde een schildpad uit te klimmen. Wil jij ook mee? Nou, kom maar mee dan hoor, zei ik.” Een rijksdaalder kostte Henkie. “We wisten niet dat ze zo oud werden”, zegt mevrouw. Maar ze houden wel van ‘m. “Je kunt hem geen moment alleen laten. Als hij gaat klimmen en op z’n rug valt, komt hij niet meer overeind. Hij is altijd mee gegaan op vakantie.” “Nou, Henkie – daar ga je, zeg ik dan. Maar hij heeft geen idee, hoor. Hij slaapt gewoon door.”

Snavel

Waarom heet Henkie eigenlijk Henkie? “Er was een natuurdocumentaire op televisie, waarin een schildpadje uit zijn ei kwam en naar zee kroop. Het was maar de vraag of hij aan de vogels kon ontkomen en op tijd de zee zou halen. En dat lukte. De presentator zei toen: Henkie heeft het gehaald. Dus toen had onze Henkie z'n naam.” Het lijkt wel of Henkie een snavel heeft. “Ja dat klopt, daarmee tikt hij dingen open. Ik heb 'm een keer gevijld. Je moet oppassen dat hij je er niet mee bijt.”

Het schild aaien heeft geen zin – hij voelt er niks van. Of ze niet liever een huisdier hadden waar ze mee konden knuffelen? “Hondjes van porselein, dat vind ik wel leuk. Maar niet zo’n beest wat blaft hoor – pokkedieren zijn dat!”, bromt meneer. “Ik ben blij dat Henkie geen lawaai maakt. En je ken d’r toch tegen praten.”

Niet dankbaar

“Hij is zo'n beetje z’n hele lang leven bij ons, maar nog steeds kruipt hij in zijn schild als er een schaduw komt of hij iets verdachts hoort. Terwijl hij hier toch altijd veilig is.” Dat ze zo goed voor hem zorgen, en zelfs zijn naam erbij zetten op de te versturen kaarten (A.H.H. - Ali, Herman, Henkie), maakt hem geen dankbaar dier. “Toen we nog een tuin hadden, liep ‘ie zo gauw hij kon weg. En als hij eten niet lekker vindt, laat hij het ook staan. Hij hoort ons en hij ziet ons wel, maar hij heeft geen idee wie we zijn. Dat maakt hem niks uit, denk ik.” Soms als hij al een week niks eet en bijna niet beweegt, schudt mevrouw even aan hem. “Dan gaan die oogjes heel langzaam open, en dan denk ik: Oh, gelukkig – hij is er nog.”