De poedels van Bape

Hoe belangrijk is je huisdier voor je? In dit verhaal vertelt Bape dat ze niet zonder haar poedels kan.

Gepubliceerd: 01 augustus 2017 in Geluk Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Margriet Alblas

De poedels van Bape

Hoe belangrijk is je huisdier voor je? In dit verhaal vertelt Bape dat ze niet zonder haar poedels kan.

Gepubliceerd: 01 augustus 2017 in Geluk Tekst: Willemijn de Jong Beeld: Margriet Alblas

Het huis vlakbij Urk van Bape (30) is één groot poedelparadijs. In de woonkamer die rijkelijk is versierd met spreuken over poedels en beelden van poedels, staat een groot nest met acht jonkies. Ze zijn pas gebaard door een grote witte poedelmama. De volwassen poedels van Bape zijn met z’n vijven – en variëren in maat, kleur en kapsel. “Je hebt poedels in vier maten: groot, middelslag, dwerg en toy poedel. Ik heb alleen geen middelslag poedels.” Bape heeft een hondenkapsalon, poedelfokkerij én hondenschool. Waar komt die enorme liefde vandaan?

Poedels

“Ik was eigenlijk een echt paardenmeisje. Maar toen ik een ongeluk kreeg en geen echte toekomst meer zag in het paardrijden, ben ik de trimopleiding gaan doen. Na veel zeuren mocht ik van mijn vader een poedel – daar kon ik mooi kapsels op oefenen. Whoopi werd mijn lust en mijn leven. Echt, ik hield meer van haar dan van mijn ouders of toenmalige man. Toen ze twee jaar geleden overleed, was ik er zo kapot van dat ik hulp nodig had om het te verwerken.”

Whoopi werd het begin van een heel gezin met poedels. Wat zo ziet Bape ze: “Dit zijn echt mijn kindjes. Wat zo leuk is aan poedels is dat ze een heel mooi karakter hebben. Veel mensen vinden het truttige honden, maar als je ze leert kennen, ga je ze meer waarderen dan andere rassen. Een poedel adoreert zijn bazinnetje. Ze lopen altijd achter je aan, knuffelen veel, luisteren naar jou. Ja, dat is toch fijn – dat zo’n beestje jou zo geweldig vindt.”

"Dat is toch fijn – dat zo’n beestje jou zo geweldig vindt"

De honden dwarrelen inderdaad continu om Bape heen. Zij aait ze, ze likken haar op de mond. ‘Mijn grut’ noemt ze ze, en af en toe ‘mormels’. "Het is veel werk hoor, om een poedel te hebben. Je moet ze vaak borstelen, en als je ze in bad doet is alleen shampoo niet genoeg. Zo'n soort hond is dus niet geschikt voor iedereen. Je moet het leuk vinden om hem te verzorgen."

Fokken

Als je een jonge poedel van Bape koopt, onderteken je een contract waarin wederzijdse afspraken staan. "Dat is ter bescherming van het beestje, de eigenaar en mij als fokker. Je mag pas na twee jaar in het beestje snijden. Ik fok met unieke lijnen in Nederlnd, en die zijn voor zover bekend vrij van erfelijke ziektes. Dat wil ik natuurlijk zo houden. Ik vind het niet verantwoord en zielig als ze bijvoorbeeld te jong onvruchtbaar worden gemaakt."

Bape fokt met haar hond omdat ze liefhebber is, niet voor het geld. "Als ze straks met negen weken weg mogen, moet ik heel wat traantjes wegpinken, hoor. Je gaat toch van die puppy's houden." Dat is ook een dingetje: als je een poedel neemt ga je er veel van houden, maar het geeft ook verdriet bij het afscheid. "Al die leuke jaren is het absoluut waard, maar dat verdriet is wel echt zwaar. En als je eenmaal een poedel hebt, ben je verslaafd. Je moet wel weten waar je aan begint."

Terug naar Bape zelf. "Het leukste aan mijn poedels vind ik dat als de riem omgaat, alles om het vrouwtje gaat. Ze zijn heel aanhankelijk. Zie je wel, hij komt gelijk op schoot. Het zijn zulke trouwe diertjes, hè Schoffie? " Ze aait een klein donker poedeltje over het hoofdje. "Dat vond ik zo lastig toen Woepie dood ging, hoe moest ik nu weten of mensen te vertrouwen waren. Dat checkte ik altijd bij haar: ze liet me meteen merken wat de bedoelingen waren van andere mensen."